سولاخی

از ديوارنويسيهای يک ديوانه - به بی اعتقاديت اعتقاد داشته باش

2010-08-29T11:33:00.002+04:30

راز بقا و انسجام ذهن، اعتقاد است. اگر بی اعتقادی، به بی اعتقاديت اعتقاد داشته باش

بازگشت به آرشيو ديوارنويسيهای يک ديوانه

نقطه ی آبی کم فروغ

2010-01-29T01:31:00.005+03:30

کارل ادوارد ساگان اخترشناس و فيزيکدان آمريکايی در بخشی از کتابی به نام نقطه ی آبی کم فروغ عکس زير را که ناسا به تشويق او منتشر کرده، آورده است. اين عکس از سفينه وويجر يک و از فاصله شش بيليون کيلومتری گرفته شده و زمين را بصورت نقطه ای کم فروغ در فضا نشان می دهد. کارل ساگان در اين کتاب و با اشاره به همين عکس مطلب زير را می نويسد که ای کاش حاکمان نادان خونريز می ديدند و می خواندند:

دوباره به این نقطه نگاه کنید. همین جاست. خانه اینجاست. ما اینجاییم. تمام کسانی که دوستشان دارید٬ تمام کسانی که می شناسید٬ تمام کسانی که تابحال چیزی در موردشان شنیده اید٬ تمام کسانی که وجود داشته اند٬ زندگی شان را در اینجا سپری کرده اند. برآیند تمام خوشی ها و رنج های ما در همین نقطه جمع شده است.
هزاران مذهب٬ ایدئولوژی و دکترین اقتصادی که آفرینندگانشان از صحت آنها کاملا مطمئن بوده اند٬ تمامی شکارچیان و صیادان٬ تمامی قهرمانان و بزدلان٬ تمامی آفرینندگان و ویران کنندگان تمدن٬ تمامی پادشاهان و رعایا٬ تمامی زوج های جوان عاشق٬ تمامی پدران و مادران٬ کودکان امیدوار٬ مخترعان و مکتشفان٬ تمامی معلمان اخلاق٬ تمامی سیاستمداران فاسد٬ تمامی «ابرستاره ها»٬ تمامی رهبران کبیر٬ تمامی قدیسان و گناهکاران در تاریخِ گونه ی ما٬ آنجا زیسته اند٬ در این ذره غبار که در فضای بیکران در مقابل اشعه خورشید شناور است. زمین ذره ای خرد در مقابل عظمت جهان است.
به رودهای خون که توسط امپراطوران و ژنرال ها بر زمین جاری شده٬ البته با عظمت و فاتحانه٬ بیاندیشید. این خونریزان٬ اربابان لحظاتی از قسمت کوچکی از این نقطه بوده اند. به بی رحمی های بی پایانی که ساکنان گوشه ای از این نقطه٬ توسط ساکنان گوشه دیگر (که از این فاصله نمیتوان آنها را از هم بازشناخت) متحمل شده اند بیاندیشید٬ چقدر اینان به کشتن یکریگر مشتاقند٬ چقدر با حرارت از یکدیگر متنفرند. تمامی شکوه و جلال ما٬ تمامی حس خود مهم بینی بی پایان ما٬ توهم اینکه ما دارای موقعیتی ممتاز در پهنه گیتی هستیم٬ به واسطه این عکس به چالش کشیده می شود.
سیاره ما لکه ای گم شده در تاریکی کهکشانهاست. در این تیرگی و عظمت بی پایان٬ هیچ نشانه ای از اینکه کمکی از جایی میرسد تا ما را از شر خودمان در امان نگاه دارد٬ دیده نمی شود.زمین تنها جای شناخته شده است که قابلیت زیست دارد. هیچ جایی نیست٬ حداقل در آینده نزدیک که گونه بشر بتواند به آنجا مهاجرت کند. مشاهدات بله٬ استقرار هنوز نه. خوشتان بیاید یا نه٬ زمین تنها جایی است که می توانیم روی پای مان بایستیم. گفته شده که فضانوردی تجربه ای است شخصیت ساز که فرد را فروتن می سازد. شاید هیچ تصویری بهتر از این٬ غرور ابلهانه و نابخردانه نوع بشر را در دنیای کوچکش به نمایش نگذارد. برای من٬ این تصویر تاکیدی است بر مسئولیت ما در جهت برخورد مهربانانه تر ما با یکدیگر٬ و سعی در گرامی داشتن و حفظ کردن این نقطه آبی کمرنگ٬ تنها خانه ای که تاکنون شناخته ایم..

بازگشت به آرشيو يادداشتها

از مطالب ديگران - چه نبايد کرد

2010-01-17T12:18:00.003+03:30

مطلب زير تحت عنوان "سبزها، چه نبايد کرد" به قلم ابراهيم نبوی از سايت راه سبز انتخاب شده. نظر به آنکه نگارنده ی سولاخی، اين مطلب را اشاره ای دقيق به بايدها و نبايدهای اکنون و چراغی فراراه جنبش سبز برای عبور از توفان سهمناک وقايع می بيند، مطلب عينا اينجا نقل می گردد:

هیچ سرنوشت محتومی وجود ندارد، که بگوئی حتما پیروز خواهیم شد یا هیچ راهی برای پیروزی وجود ندارد. آنچه با اطمینان می توان گفت این است که همه چیز به تلاش و کوشش و خردمندی ما و به رفتار طرف مقابل وابسته است. امر محتومی وجود ندارد که به اطمینان آن بتوانیم از پیش خود را برنده بازی یا بازنده آن فرض کنیم. اما می دانم و می توانم بگویم که برای اکنون جنبش سبز چه نباید کرد و کدام راهها را نباید رفت.

اول، اینکه ما بی شماریم و این بی شمار بودن از نظر منطقی حقی را به ما می دهد، از نظر معادله قدرت موضوع مهمی نیست، چه کسی اثبات می کند که حق همیشه پیروز است؟ و مردم همواره به آنچه حق شان است می رسند؟ حداقل نگاهی به وضع سیاسی انسان در بخش اعظم جهان نشان می دهد که دیکتاتوری و پایمال شدن حق ملت ها یک موضوع واقعا موجود است. آنچه مهم است این است که این جمع بی شمار باید تبدیل به قدرت شوند، هزار نویسنده به یک رسانه قدرتمند، هزار ایرانی مهاجر به یک تشکیلات ایرانی قدرتمند، ده هزار دانشجوی دانشگاه به یک تشکل فعال دانشجویی، اولین کاری که نباید کرد تک روی و جدا شدن از جمع و به تنهایی کار کردن است. وقتی که برای تشکیلات می گذاریم، معمولا و ظاهرا وقتی است که باطل تلقی می شود، اما عملا چنین نیست، ما ایرانیان به دلایل مختلف و بخصوص در این موقعیت تاریخی به اندازه کافی تحت فشار حکومتی هستیم که مهم ترین تلاش اش تشکیلاتی نشدن جنبش سبز است. ما باید دست های همدیگر را بگیریم، این همراهی و همدستی راز بزرگ پیروزی ما خواهد بود.

دوم، تضاد اصلی ما و حکومت، بر سر دموکراسی خواهی و دیکتاتوری است، کسانی که می خواهند به دموکراسی برسند، در یک سو قرار دارند و کسانی که می خواهند حکومت استبدادی موجود ادامه یابد، در سوی دیگر هستند، چپ بودن یا لیبرال بودن، مذهبی بودن یا مذهبی نبودن، در ایران زندگی کردن یا مهاجر بودن، در درون حکومت بودن یا بیرون حکومت بودن، اینها مسائل بعدی است، سبزها نباید دشمنان تازه برای خودشان بسازند، هر کسی مخالف دیکتاتوری است، می تواند در جبهه سبزها قرار بگیرد و هیچ کسی حق ندارد او را از این صف بیرون کند.

سوم، رفتار خشونت آمیز خط قرمز ماست. سابقه جنبش نشان می دهد که حکومت و پلیس سعی می کند که ما را به رفتار خشونت آمیز وادار کند، چون آن راه را می شناسد و می تواند بر آن اساس عمل کند. کسانی که راههای خشونت آمیز را تجویز یا به آن عمل می کنند نمی توانند در حوزه جنبش سبز قرار بگیرند. طبیعتا واکنش نشان دادن نسبت به رفتار خشونت آمیز را نمی توان مبارزه قهرآمیز نامید، این ما نیستیم که خشونت را آغاز می کنیم، ما فقط تا آنجا که دستگیر نشویم فرار می کنیم. ما فقط در صورتی می توانیم امید به پیروزی داشته باشیم که از خشونت اجتناب کنیم.

چهارم، ما در جنگ روانی قرار داریم، مخاطب جنگ روانی نیز مردم هستند. بهترین سلاح ما نیز حضور خیابانی و فریاد های بر سر پشت بام است، اما اسلحه ما در جنگ روانی رسانه است. ما در عین حال که باید هر کدام یک رسانه باشیم، اما باید به سوی تشکیل رسانه بزرگ و معتبر و قدرتمند حرکت کنیم. در چنین رسانه ای سردبیران وقتی موفق می شوند که دو نکته را رعایت کنند، توهین نکنند، و سانسور نکنند. آنچه نباید سانسور شود، شیوه تفکر دیگران است و آنچه نباید مورد اهانت قرار بگیرد، اعتقادات و شخصیت افراد است. سردبیری بدون کنترل تفکر دیگران موفق ترین و ساده ترین کار است. به نظر من رسانه های ایرانی براحتی می توانند در کنار هم قرار بگیرند و از همدیگر حمایت کنند. برای همکاری آنچه لازم نیست دوست داشتن دیگری است و آنچه لازم است احترام گذاشتن به اوست.

پنجم: " ما" یعنی " جنبش سبز" باید موضوع گفتگوی رسانه ها باشد. نوشتن علیه دیکتاتوری و افزودن بر شمار حامیان و مخاطبان جنبش سبز، باید هدف اصلی ما باشد. من نمی توانم وقتی را که برای نوشتن علیه دیکتاتوری صرف کنم، برای پاسخ دادن به منتقدان جنبش سبز صرف کنم. دولت و پلیس اینترنتی تمام تلاشش را می کند تا مخالفان را به جان هم بیاندازد، اما ما نباید این بازی را بپذیریم و آن را ادامه دهیم.

ششم، اینترنت بهترین دفتر کار برای جنبش سبز است. داوطلبان بسیار زیادی برای کمک به جنبش وجود دارند و یک مهارت مهم و مورد نیاز سازماندهی نیروهای داوطلب است. نیروی داوطلب می تواند مشکل پول را به عنوان مشکل مهم جنبش سبز حل کند. ما نمی توانیم و نمی خواهیم در هیچ حالتی روی پول خارجی حساب کنیم، به همین دلیل باید یاد بگیریم چگونه از سرمایه اجتماعی به نام داوطلبان، کار تولید کنیم.

هفتم، تحمل کردن دیگران، به معنی یکی شدن با آنان نیست. وحدت در یک جنبش ملی در عین اینکه ضروری ترین موضوع است، اما بی معنی ترین واژه نیز هست. ما معمولا سعی می کنیم با ایجاد احترامات فائقه مثل " استاد سازی"، " رهبر سازی" و " مرجع سازی" یا " روشنفکر سازی" مخالفان مان را وادار به وحدت حول محور یک فرد کنیم، در حالی که باید رفتار شرقی خود را تغییر دهیم. ما برای همبستگی نیاز به یکی شدن و شبیه شدن نداریم، ما فقط باید بدانیم که یک نفر موقتا نماینده ماست و تا وقتی نماینده ماست ما از او حمایت می کنیم. این ما هستیم که رهبران مان را می سازیم و آنها را نماینده خودمان می کنیم تا کارمان راحت تر شود، اما همین رهبران هم باید برای ماندن در موقعیت رهبری تحمل همه اندیشه های مخالف را داشته باشند، وگرنه چه دلیلی داریم که خود را در جنبش سبز تعریف کنیم. ما نیاز به مردان بزرگ نداریم، مردان بزرگ در دموکراسی خطرناک ترین موجوداتند، آنها دیکتاتورهای آینده اند، ما نیاز داریم که به اختلافات مان احترام بگذاریم و دیگران را علیرغم اختلافی که با آنان داریم بپذیریم.

هشتم، نوشته اکبر گنجی را به نام " فروپاشی رژیم یا فروپاشی جنبش" بخوانید، اگر یک کار را باید بکنید، همین یک کار است. آن را جدی بگیرید. کلید بسیاری از درهای بسته ما در دست های اوست، درها را باز کنیم و پیش برویم.

بازگشت به آرشيو مطالب ديگران

سگهای رها شده برای دريدن را هدف مگير

2009-08-11T14:48:00.005+04:30

سگهای رها شده برای دريدن را هدف مگير. آنها را سالها در پستوهای فراموشخانه ها و تاريکخانه ها می بندند تا کسی را نبينند و نشنوند. آنها سالها تنها يک صدا می شنوند و يک چهره می بينند. همان چهره ای که جلوی آنها قرص نانی می اندازد و اين بزرگترين کرامت برای آنهاست. جهانشان به کوچکی همان دخمه ای ست که در آن تربيت می شوند و ذهن سياه و متعفنشان بوی همان سياهچاله ها را می گيرد و متصاعد می کند. آنها او، آن سياهدلی را که يگانه و تکصدا برايشان وعظ می کند خداوندگار خويش و جهانيان می دانند. آماده و دست آموز می شوند تا هرآنچه غير خداوندگارشان است بدرند. هر صدای ديگری را خفه کنند.

تمامی اين سگها سالها تربيت و تغذيه می شوند تا يک روز برای دراندن رها شوند. تا خداوندگار درهای دخمه ها را باز کند و آنها را به ميدان بريزد. تا خداوندگار درهای تاريکخانه ها را باز کند و مخالفانش را به خورد سگها بدهد. اين سگها رنگ نمی بينند. آنها با سکون و سکوت کاری ندارند. آنها فقط حرکت می بينند و به حرکت و صدا حمله ور می شوند.

سگهای رها شده برای دريدن را هدف مگير. آن خداوندگار اهريمنی را هدف بگير که سگهايش را پرورانده و رها کرده.

بازگشت به آرشيو يادداشتها

کاريکاتور انقلاب 57؟

2009-08-04T01:44:00.009+04:30

ديروز مترسک منصوب و عرقگيرش مردم را خس و خاشاک و همجنسباز خواند و امروز خودش اعتراضات ميليونی مردم را کاريکاتور انقلاب 57 می خواند. از جهتی او درست می گويد. چيزی اين ميان کاريکاتور است. و گويا او نمی بيند که خود اين روزها کاريکاتور محمدرضا شاه شده. شگفتا که قدرت چگونه ديدگان ديکتاتورها را کور می کند

بازگشت به آرشيو يادداشتها

محورهای سخنان مهم ميرحسين موسوی در عيد مبعث

2009-07-21T03:14:00.009+04:30

محورهای سخنان مهم ميرحسين موسوی به مناسبت عيد مبعث در جمع خانواده های زندانيان سياسی. اين سخنان با توجه به سخنان هاشمی رفسنجانی در نماز جمعه ی گذشته در خصوص دستگيريها و سخنان ديروز محمد خاتمی و مجمع روحانيون مبارز در خصوص همه پرسی مشروعيت دولت و همچنين تهديدهای همزمان حاکميت در خصوص سقوط نخبگان مخالف، بسيار با اهميت است:

دستگيريها و پرونده سازی و انتساب مخالفين به بيگانگان
بسیاری از این زندانیان چهره‌های شناخته‌شده‌ای هستند که سالها برای این کشور و این نظام زحمت کشیده‌اند. چه کسی باور می‌کند که اینها با بیگانگان بسازند و منافع کشور خود را در جهت خواست آنان بفروشند؟ آیا کشور ما اینقدر حقیر و کوچک شده که می‌خواهید حرکت اعتراضی عظیم ملت را به بیگانگان نسبت دهید؟ آیا این توهین به ملت ما نیست؟ آیا این توهین به 40 میلیون رای‌دهنده نیست؟ آیا این توهین به دانشجویان، اساتید ، نخبگان و مدیران زحمتکش کشور ما نیست؟ ..... یکی از اعضای ستاد را تحت فشار گذاشته‌اند که اعتراف کن 4 میلیارد تومانی را که از ستاد گرفته‌ای، چه کرده‌ای! حال آنکه کل هزینه‌های ستادهای تبلیغاتی بنده کمتر از سه و نیم میلیارد تومان بوده است و اینها چون خود میلیاردها تومان خرج کردند، به خیال خود دنبال منابع مالی ما می‌گردند.
عملکرد صدا و سيما (تهمت همچون تبليغات ماشين رختشويی!) - بستن سنگها و باز کردن سگها
در طول سالیان اخیر همواره منتقد صدا و سیما بودم و اعتقاد داشته ام که این رسانه در جهت منافع ملی حرکت نمی‌کند. چهره‌ای که بعد از انتخابات از رسانه ملی دیدیم، به هیچ وجه قابل تصور نبود. سنگها را بسته اند و سگها را باز کرده اند. افرادی دعوت شده‌اند تا با دروغ و تهمت و هتک حرمت، داستان‌سرایی و فضاسازی کنند، در حالی که 13 میلیون جمعیت به قول شما و اکثریت به قول ما حق ندارند از خود دفاع کنند. مانند تبلیغات ماشین رختشویی تهمت های افراد را تکرار می‌کنند و امکان دفاع را برای ملت فراهم نمی‌آورند و امروز وجدان عمومی جامعه نشان می‌دهد که تا چه اندازه به یک رسانه‌ی مستقل و ملی نیازداریم. وقتی امکان گفت‌و‌گو و تبادل آرا در رسانه‌ی ملی سلب می شود، فشارها خود را در جای دیگر بروز می‌دهند و مردم به رسانه‌های بیگانه روی می‌آورند. ما نمی خواهیم ملت به رسانه‌های بیگانه اتصال پیدا کنند و می‌پرسیم چرا ملت نباید خبرهای خودش را از رسانه‌های خودش بشنود؟
تولد دوباره ی ملت ايران
متاسفانه خطیبی در نماز جمعه می‌گوید اعترافات در حال گرفته شدن است و در صورت صلاحدید پخش می شود و مساله تمام شده است. اما ما می‌گوییم با مساله‌ی جدیدی به نام بیداری ملت مواجه شده‌اید. یک ملتی که دوباره متولد شده و به صحنه آمده تا از دستاوردهای خود دفاع کند. با دستگیری‌ها وپرونده‌سازی‌ها نمی‌توان این مساله را خاتمه داد. هر چه زودتر به این بازی خاتمه دهید و فرزندان ملت را به ملت برگردانید.
قوه قضاييه و بی قانونی
آقای شاهرودی می‌گوید روزنامه کلمه سبز توقیف نیست و می‌تواند انتشار یابد و ما می گوییم این چه روزنامه آزادی است که دفترش پلمپ شده و کارمندانش دستگیر شده‌اند؟ مشکل ما متاسفانه همین بی‌قانونی‌هاست که کسی هم پاسخگوی آن نیست. ما معترض بی‌قانونی هستیم، ما می‌گوییم برخوردهای صورت گرفته در روزهای اخیر و اینکه عزیزان ما اکنون در زندان هیچ دسترسی به وکیل ندارند و حتی امکان ملاقات با خانواده‌های خود را ندارند، بی‌قانونی است. اینکه بر خلاف نص قانون اساسی اجازه برگزاری تجمعات اعتراضی داده نمی‌شود، بی‌قانونی است. ما مدعی اجرای قانون اساسی هستیم و می‌گوییم ساختارشکنان کسانی هستند که موارد زیادی از قانون اساسی را بنا به میل خود نادیده می‌گیرند و اجرا نمی‌کنند. باید بدانیم که این قانون اساسی راحت به دست نیامده و رنج و مشقت و ایثارگری و تجربه‌های 300 ساله‌ی نیاکان ما در پشت این قانون است و باید از آن حراست کرد
دولت ضعيف و نامشروع و امتياز به بيگانگان
اکنون برگرداندن اعتماد از دست رفته، بزرگترین ضرورت است و این مساله به هر شکل ممکن باید انجام بگیرد. یقین بدانید دولتی که در فضای بی‌اعتمادی به وجود آید، دولت ضعیفی خواهد بود و چون پشتوانه و مشروعیت مردمی ندارد، مرتبا به بیگانگان امتیاز خواهد داد و این به صلاح نظام و ملت نیست.
از هزينه دادن برای آزادی نمی هراسيم
برای استقرار این نظام خون های بسیاری ریخته شده و هزینه‌های زیادی پرداخت شده است. باید ببینیم شهدای ما از انقلاب چه می‌خواستند؟ آیا پیام شهدا بستن فضا و آباد کردن زندان ها بود یا آنها برای استقرار آزادی و حاکمیت بر سرنوشت خود جان می دادند؟ و اکنون نیز اگر ما هزینه می‌دهیم و شهید می‌دهیم، برای حفظ و حراست از همین ارزش هاست. ما می‌خواهیم کمترین هزینه پرداخت شود، اما از هزینه دادن نمی‌هراسیم و اعتقاد داریم راه امام و شهدا باید ادامه پیدا کند. بنده به کسانی که جو امنیتی را بر جامعه حاکم کرده اند، کسانی که می‌پندارند با ایجاد رعب و وحشت می توانند مردم را ساکت کنند می گویم: سهم آزادی مردم برای حفظ امنیت جامعه بیش از برخوردهای امنیتی است که با چوب و میله‌های آهنی صورت می‌گیرد و چنین برخوردهایی ضد امنیت برای کشور ماست. ملت ما بعد از 30 سال آنقدر رشد پیدا کرده است که برای ساکت کردن آن نمی‌توان به روش های قبل از انقلاب بازگشت. بگذارید مردم آزادانه حرف و اعتراض خود را بیان کنند و یقین بدانید یک فضای آزاد، امنیت را در کشور ما بهتر از نیروهای نظامی حفظ خواهد کرد

بازگشت به آرشيو موضوعات روز

مير حسين موسوی: مردی که دير آمد اما نيک آمد

2009-07-20T23:29:00.010+04:30

هنوز چند ماهی بيشتر از ظهور مجدد ميرحسين موسوی در صحنه ی سياسی ايران نگذشته اما اين ظهور که در حساسترين و بحرانی ترين دوره ی تاريخ جمهوری اسلامی صورت گرفت در همين چند ماه او را تبديل به رهبر محبوب جنبش آزادی خواهی و برآيند خواسته های مردم کرد. البته مواضع و بيانيه ها و ايستادگی اين مرد چه پيش و چه پس از انتخابات در تبديل او به رهبری جنبش بيشترين تاثير را داشت.

آنچنانکه مردان بزرگ در مقاطع و مصافهای دشوار محک زده می شوند ميرحسين موسوی نيز در ميانه ی توفانی سهمگين، کشتيبان کشتی توفان زده و دزد زده گرديد.
نگارنده ی اين سطور پيش از انتخابات به ميرحسين موسوی تنها به ديد يک بدل بجای آقای محمد خاتمی و برای زنده نگه داشتن چراغ لرزان اصلاحات و بعنوان يک "نه" به محمود احمدی نژاد می نگريست، اما اين مرد با چهره ی تازه و پايمردی خود که بسيار فراتر از انتظارات بود همه چيز را تغيير داد. مردی که پس از بيست سال کناره نشستن، نشان داد ميان مردم زيسته و به خواسته های مردم واقف است و با تغييرات جامعه تغيير کرده. مردی که نشان داد متحول شده و با تحولات، گام به گام آمده و همچون بعضی جمودات از دهه شصت به عناصر موزه ای تبديل نشده است.

يکی از نکاتی که در دوران مناظرات انتخاباتی بسيار جلب توجه می کرد متانت اين مرد در مقابل هتاکيها و بد دهنيهای رقيب بود و نلغزيدن به ادبيات دروغ و لمپن طرف مقابل. آنجا که در مناظرات تلويزيونی گفت "ما با پديده ای جديد مواجهيم که کسی به چشمان مردم نگاه کند و دروغ بگويد" و گفت "ما آمده ايم تا ريشه ی دروغ را از سرزمين پارسايان برکنيم" ملتی را تکان داد و آنجا که در خيابان آزادی و در حضور ميليونی مردم گفت "من برای شهادت آماده ام" ملتی را به ايستادگی اميدوار کرد. آنجا که در خانه ی سهراب اعرابی گفت "خون شهدای ما پايمال نخواهد شد" و گفت "ما وارد راهی بی برگشت شده ايم" يا امروز که گفت "از هزينه دادن نمی هراسيم" نشان داد اهل تسليم نيست. مردی که درايت و شهامت را همزمان داشته، شايسته ی اعتماد مردم و رهبری يک حرکت خودجوش قرار گرفته و تاکنون نشان داده با زر و زور مستبدان از ميدان به در نمی رود. تا همين لحظه دستاوردهايی که اين خيزش بزرگ مردمی با هزينه ای بسيار کمتر از ميزان قابل تصور ايجاد کرده بيشتر از دستاوردهای وقايع خونين در تاريخ کشور خودمان و جهان بوده. پاره ای از اين دستاوردها اين است:

در هم شکستن چهره ی دروغين احمدی نژاد بعنوان نماينده ی واقعی مردم ايران و منتخب مردم ايران در جهان
برملا کردن چهره ی عوامفريب و دروغگوی دولت نهم ميان مردم ايران
به ميدان کشاندن قدرتهای پشت پرده و حاميان احمدی نژاد و بی آبرو کردن مجموعه آنها ميان مردم
منسجم کردن مردم با ديدگاهها و سلايق مختلف حول يک مطالبه ی واحد و به ميدان کشاندن آنها
بازگرداندن خودباوری و بی باکی مردم به آنها و فرو ريختن ترس آنها از بيان مطالبات خويش تا آنجا که به تعبير ميرحسين موسوی ملت ايران دوباره متولد شده است
جدا شدن حساب مذهب و روحانيون مستقل و منتقد با حاکميت خودکامه و صف بنديهای شفاف و واضح سياسی

ميرحسين موسوی مردی بود که دير آمد و از سر بوم نقاشی برخاست و به تعبير خود چون کشور را در خطر ديد برخاست. مردی بود که نيک آمد و نشان داد مرد محکمی ست و پايمرد و توفان ديده. از نظر نگارنده ی اين سطور تا اينجای کار او مرتکب اشتباهی نشده. اما سوال بزرگ پيش روی ما اين است که آيا او خواهد توانست با سرمايه ای چنين بزرگ که همان حمايت و از خود گدشتگی ميليونها ايرانی برخاسته است جنبش را از اين پس به پيش برد و بدون خطا رهبری کند و به ثمر رساند؟ آن هم در لحظات دشواری که کوچکترين لغزش و خطا به بهای از دست رفتن همه چيز می تواند باشد. اين چيزی ست که همه با اميد و دلهره دنبال می کنيم

بازگشت به آرشيو موضوعات روز

از ميان خبرها - به حشره ای شک کن که در لباس من خزيده بود

2009-07-14T22:11:00.003+04:30

عبدالجبار کاکایی از شاعرانی است که در تلویزیون زیاد می‌آمد و مجری بعضی از برنامه‌های تلویزیونی بود و در این انتخابات از موسوی حمایت کرده بود. کاکايی چند روز پيش نامه ای خطاب به پسرش نوشت با عنوان "برای پسرم که امروز بی‌گناه سیلی خورد". اين نامه در وبلاگ شخصی او با نام سالهای تاکنون منتشر شد:

این همه سال شعر خواندم و ترانه نوشتم برای جنگی که بود برای تن های تکیده در لباسهای خاکستری برای آرامش مادرانم در آوار بمب برای هیجان پدرانم در آشوب مرگ . این همه سال شعر خواندم و ترانه نوشتم برای آفتابی که بی نیاز از دلیل بود .
از جنگ که برگشتم پیراهن خاکستریم را آویختم به دیوار خاطرات و به زندگی با مردمی سلام گفتم که عطر شناسنامه هایشان در مشام جانم بود و اسمم در میان اسمهایشان بالید و کم کم بزرگ شد .با گریه هایشان گریستم و با خنده هایشان خندیدم .
و امروز کنار من بودی و بی گناه سیلی خوردی از کسی که لباس خاکستری مرا پوشیده بود مقابل چشم حیرت زده ی من سیلی خوردی در بی پناهی و ناچاری وخدایی که تنها دوستت بود دید که بی گناه سیلی خوردی از حشره ای که در لباس من خزیده بود همان لباسی که من به دیوار خاطراتم آویخته بودم.
و آن لحظه اندیشیدم کاش پس از جنگ سوزانده بودمش تا تنپوش بلایی چنین نمی شد.
پسرم
به تن های تکیده ای که در لباس من سالهای پیش جنگیدند شک نکن . به قهرمانان قصه های من شک نکن . به رودخانه های خون آلود اروند و کارون شک نکن به تن های مجروح تنگه ی چزابه شک نکن به بدنهای خاک آلود دشتهای مهران شک نکن فقط به حشره ای شک کن که در لباس من خزیده بود .

بازگشت به آرشيو موضوعات روز

اغتشاشگران و همجنسبازان از دريچه ی دوربين من - 25 خرداد 88

2009-07-08T01:46:00.000+04:30

تهران - خيابان آزادی. تقاطع نواب. عصر دوشنبه 25 خرداد ماه 88. لحظه ای کوتاه و دريچه ای کوتاه از رود جاری ميليونها معترض آرام. روزی که باور کرديم تنها نيستيم

بازگشت به آرشيو موضوعات روز

از ميان خبرها - عکسهايی از حماسه ی بازشماری آرا

2009-07-07T21:48:00.017+04:30

شايد يکی از دلايلی که دامنه ی اعتراضات مردمی عليه نتايج انتخابات رياست جمهوری 1388 را دوچندان کرد، نحوه و شکل تقلب بود که توهين مستقيمی به شعور مردم تلقی گرديد. حتا شوی بازشماری آرا هم از دستپاچگی و شلختگی متقلبان و کودتاچيان در امان نماند و کار دست عکاس ايرنا داد! عکسهای جنجالی زير دستکار همين عکاس است که قرار بود گواهی بر سلامت انتخابات باشد ولی گويا سند اخراج عکاس بينوا شده.

به دسته های نو و تا نخورده آرا نگاه کنيد. همچنين صندوق رای شورای شهر ميان صندوقهای آراء رياست جمهوری.

بازگشت به آرشيو موضوعات روز

برگزيده ای از کاريکاتورهای مرتبط با حماسه ی 22 خرداد 88

2009-07-04T19:02:00.005+04:30

بازگشت به آرشيو موضوعات روز

ما لاشخوريم

2009-07-01T20:30:00.005+04:30

يکروز عصر در تظاهرات خيابانی، يکی از مستخدمين اداره ای را ديدم که با موتور در خيابان چرخ می زد. شنيده بودم عصرها با موتور کار میکند. ظاهرش نه به سبزها می زد و نه به لباس شخصيها، ولی کنار جمعيت حرکت می کرد. به کناری کشيدمش و گفتم اينجا چه می کنی فلانی؟ کدام طرفی هستی؟

سرش را پايين انداخت و گفت: هيچ طرف. ما لاشخوريم مهندس! منتظريم به بانک يا فروشگاهی حمله بشه و يه چيزی هم گير ما بياد

بازگشت به آرشيو يادداشتها

روزشمار حماسه ی کشک و زرشک

2009-07-01T00:46:00.003+04:30

روز انتخابات

انتخابات 22 خرداد ايران با شکوه فراوان و سلامت کامل برگذار گرديد. ملت سلحشور کرور کرور به صحنه آمدند تا مشت محکمی به دهان چند هزار نفر غربزده و همجنسباز بزنند که در روزهای قبل با برپايی کاروانهای سبز آرامش جامعه را بر هم زده بودند. متاسفانه در خلال اين انتخابات عده ای از اين اراذل و اوباش موفق شدند لابلای ملت ايران در اين رای گيری شرکت نمايند. عده ای از اين اراذل و اوباش هم در ساعات پايانی رای گيری در بعضی شعب تجمع کرده بودند و خواهان شرکت در انتخابات شده بودند ولی چون آراء اراذل و اوباش کلا مقبول نيست، تعرفه ها تمام شد و ساعت رای گيری تمديد نگرديد.

شنبه 23 خرداد

از نخستين ساعات بامداد 23 خرداد ماه اجانب و صهيونيستها اقدام به اختلال و قطع سيستم اس ام اس نمودند تا در رسيدن خبر اين حماسه ی بزرگ و اين پيروزی به امت حماسه ساز اشکال ايجاد شود. از صبح روز شنبه 23 خردادماه نيروی مظلوم انتظامی و سربازان گمنام امام زمان با دست خالی مقابل آشوبگران سازمان يافته و تا دندان مسلح در خيابانها ايستادند و از رای 24 ميليونی خود و ملت حماسه ساز دفاع کردند. ضمن اينکه بيگانگان برای مختل کردن ارتباط امت 24 ميليونی اقدام به قطع موبايلها نمودند.

يکشنبه 24 خرداد

روز يکشنبه 24 خرداد رئيس جمهور منتخب و محبوب در جمع امت چند ميليونی که بخاطر ساده زيستی با اتوبوس آمده بودند و بخاطر تواضع و قناعت همگی در ميدان ولی عصر جا شده بودند جشن پيروزی گرفتند و سخنرانی دشمن شکنی فرمودند و خس و خاشاک و همجنسبازان را از آشوبگری بر حذر داشتند. همچنين استکبار جهانی جهت تلخ کردن طعم پيروزی، پهنای باند اينترنتی را کاهش دادند و در دسترسی امت حماسه ساز به اينترنت فتنه آفرينی کردند.

دوشنبه 25 خرداد

روز دوشنبه 25 خرداد قريب به 2000 نفر از همجنسبازان و خس و خاشاک از ميدان امام حسين تا ميدان آزادی و خيابانهای اطراف ايستادند و چون به گفته ی رئيس جمهور منتخب و محبوب در ايران از اين موجودات بصورت نادر يافت می شود، امت ميليونی هم به خيابان آمدند و کنار ايستادند تا اين موجودات را تماشا کنند. ضمنا چند خار بزرگ بين خس و خاشاک حاضر شدند و آنها را به هيجان آوردند.

سه شنبه 26 خرداد

روز سه شنبه 26 خرداد آن 2000 نفر خس و خاشاک باز هم به خيابان ريختند و از ميدان ونک تا چهارراه پارک وی را پر کردند و بخش ديگری از امت ميليونی به تماشايشان آمدند. در اين مراسم امت ميليونی از کارکرد هوشيارانه و عادلانه و دلسوزانه ی صدا و سيما تقدير به عمل آوردند.

چهارشنبه 27 خرداد

روز چهارشنبه 27 خرداد آن 2000 نفر اراذل و اوباش از صبر انقلابی امت ميليونی استفاده نمودند و جلوی چشم امت حماسه ساز اينبار از ميدان 7 تير تا انقلاب را پر کردند.

پنجشنبه 28 خرداد

روز پنجشنبه 28 خرداد آن 2000 نفر خس و خاشاکِ پر رو از ميدان فردوسی تا ميدان توپخانه با توپ پر ايستادند و خشم انقلابی امت 24 ميليونی را به جوش آوردند.

جمعه 29 خرداد

روز جمعه 29 خرداد امت حماسه ساز حماسه ای نو در کردند و دانشگاه تهران و حتا درختان و جويهای اطراف را پر کردند. در اين مراسم باشکوه امت ميليونی تقاضای چيدن و جمع آوری و دور ريختن خس و خاشاک را نمودند که مورد موافقت واقع شد.

شنبه 30 خرداد

روز شنبه 30 خرداد عمليات چيدن و جمع آوری و دور ريختن خس و خاشاک با دست خالی و بدون دستکش آغاز شد. امت ميليونی به خيابانها ريختند. اراذل و اوباش با ديدن شکوه حرکت ميليونی امت، با باتوم و چوب و چماق بر سر خود کوفتند و با گاز اشک آور خود را خفه نمودند و در بعضی موارد با اسلحه به سر و سينه و قلب خود شليک کردند.

روزهای بعد را ديگر از صدا و سيمای خدمتگزار يا روزنامه ی مردمی کيهان دنبال کنيد. گفته شده مغرضان و باقيمانده ی خس و خاشاک اين حماسه ی بزرگ را حماسه ی کشک و زرشک لقب داده اند و در احوال سلامت آن از کلمات شنيعی نظير تيفوس، وبا و بواسير استفاده نموده اند.

بازگشت به آرشيو موضوعات روز

از ميان خبرها - تصوير يکی از اغتشاشگران

2009-06-24T15:05:00.004+04:30

اغتشاشگر، آشوبگر، خسارت زننده به اموال عمومی، مزدور بيگانه، فريب خورده از صهيونيسم بين الملل، ضايع کننده بيت المال، عامل انگليس، پول گرفته از عناصر معلوم الحال، خائن، ضد ولايت فقيه، منافق، محارب، کافر، بد! پفيوس! ديوس!

بازگشت به آرشيو موضوعات روز

رای من کو؟

2009-06-24T02:07:00.006+04:30

دخترکی دستبند سبز رنگش را از کيف کوچک آرايشش در آورد و دستش کرد و به جمع ما که در يک فرعی حرکت می کرديم پيوست. چند بار شعار مرگ بر ديکتاتور سر داد ولی جمع او را دعوت به سکوت کرد. کمی جلوتر قرار بود به مسير اصلی جمعيت ملحق شويم ولی راه جمعيتِ نه چندان پر تعداد ما بوسيله ی يک اسکادران موتور سوار سياه پوش باتوم به دست بريده شد و با حمله ی آنها همه شروع به فرار کردند.

موفق به فرار شدم و مورد مهرورزی قرار نگرفتم، اما تصويری که از آن روز خوب يادم مانده زمانی ست که آن دختر در حين فرار دستبند سبز را از دستش درآورد و به جوی آب انداخت

بازگشت به آرشيو يادداشتها

سی خرداد 88 پشت پنجره ی يک کودک

2009-06-23T22:05:00.006+04:30

آن شنبه ی سياه 30 خرداد اين گفتگو را ميان دختر پنج ساله ای با مادرش شنيدم که از پنجره کوچه را نگاه می کردند:

دختر: مامان! مگه مردم چيکار کردن که دارن کتک می خورن؟

مادر: شلوغ کردن مامان

دختر: مامان تو هم که دروغ می گی. اينا چون به موسوی رای دادن دارن کتک می خورن؟

مادر: سسس! ساکت شو بچه

بازگشت به آرشيو يادداشتها

چند نفس پيش از پرتگاه. سقوط يا ترمز

2009-06-08T03:27:00.003+04:30

لحظاتی نفس گير را می گذرانيم. شايد نه آنها که با پرچمکها و نوارهای سبز موسوی و نه آنها که با عکسهای کريه احمدی نژاد و پرچمهای مثله شده ی ايران، شادمانانه در خيابانها بوق می زنند، ندانند بسوی چه آوردگاه تاريخی پيش می روند. پرتگاهی بسوی استبداد مطلقه و سرکوب و خفقان و دروغ يا فرصتی و تنفسی برای باز آزمودن يک تجربه و جلوگيری از سقوط محتوم.

بيشتر آنها که چهار سال پيش در آزمونی آسانتر، اشتباهی تاريخی کردند و با تصور اينکه قهر با صندوقهای رای تغييری رو به جلو در وضع موجود خواهد داد يا اسکندری يا سيوشانسی را در خواهد رساند، امروز پشيمان و خجل بسوی آزمونی دشوارتر و مرگبارتر می روند. گوشمان هنوز از آن مباحث روشنفکرنمايان در رنج است. دوستانی که بدون شناخت و درک درست توده ها، گويا کشف بزرگی کرده بودند و متوجه شده بودند که اين قانون اساسی ايراد دارد و از دل آن آزادی بيرون نمی آيد! اما فراموش کرده بودند که اين مسئله، مسئله ی عوام نيست. از ياد برده بودند که تفاوت اصلاحات و انقلاب چيست. نمی دانستند که قهر با صندوق، می تواند طومار همين مختصر جمهوريت و منفذ حکومت را در هم پيچد.

جمهوريتی که در اين چهار سال به سختی زير ضرب رفت و به لطف بعضی تضادهای درونی کانونهای قدرت بجا ماند، اما هيچ تضمينی نيست که در پس اين واپسين روزها و با وقايع رخداده ی اخير چيزی از آن بجا ماند.

متحجران در اين روزها نشان داده اند که به هر قيمتی که شده می خواهند بر اريکه باقی بمانند. با عوامفريبی و قربانی کردن هر چيز ممکن. روزهای سياهی در پيش است. روزهای سياهتری در پيش است. تنها روزنه ی اميد خالی نکردن خيابانها و صندوقهاست از آراء سبز. گويا شيخ اصلاحات خطر را بدرستی درک نمی کند که هنوز در ميدان مانده. با همه ی وجود اميدوارم در روزهای واپسين او با کنار رفتن به نفع موسوی جلوی شکستن آراء اصلاح طلبان را بگيرد که اين تنها راه بقاست.

در اين لحظات مسئله مسئله ی بقاست. پس به موسوی رای می دهم. نه برای اينکه به او اعتقاد دارم. نه برای اينکه دهه ی شصت را از ياد برده ام. نه برای اينکه به قانون اساسی اعتقاد دارم. برای اينکه بمانم.

بازگشت به آرشيو يادداشتها

از ديوارنويسيهای يک ديوانه - بهترين مواجهه با مرگ يک لبخند است

2008-12-11T16:49:00.004+03:30

بهترين شکل مواجهه با مرگ يک لبخند است. آنرا از دست مده

آنگونه زيست کن که هر زمان در هر کنجی ناغافل با مرگ روبرو شدی، بتوانی لبخند بزنی

کار جهان و جمله جهانيان هيچ در هيچ است

بازگشت به آرشيو ديوارنويسيهای يک ديوانه

دل پيچه

2008-07-21T21:41:00.006+04:30

دلم از پيچش زلف تو به پيچش افتد! از آن شعر همين مصرع نخست از اولين بيت آن به خاطرم مانده. چيزی که خوب به ياد می آورم اين است که در تمامی ابيات آن شعر کذا پيچش تکرار و تکرار می شد. اکنون که خاطره ی آن شعر و سراينده ی آن چون مه و باد در ذهنم عبور می کند دوست داشتم بقيه ی ابيات آن به يادم می آمد و يا سراينده ی آنرا در صورت زنده بودن می يافتم. زمان جنگ بود و او که معلم عربی دوره ی راهنمايی ما بود، چند هفته يکبار مدرسه و تدريس را ترک می کرد و به جبهه می رفت. خلق و خوی بخصوصی داشت. می گفتند در جبهه دچار موج انفجار شده و معروف بود به بسيجی موجی! آخرين چيزی که از او به ياد می آورم اين است که يکی از دفعاتی که به جبهه رفت و يکماه برنگشت، مدرسه تحت فشار والدين، معلم ديگری برايمان دست و پا کرد و او را ديگر نديديم.

البته مشکل والدين تنها نقصان درس و غيبت طولانی استاد نبود، بلکه دست بِزن استاد بود. معمولا يک ساعت و ربع از کلاس را به خاطرات جنگ و خواندن سرود "اين پيروزی" يا "نوای جبهه ی حق" تخصيص می داد و يک ربع مابقی را از روی درس جديد می خواند. هر از گاهی بچه ها را به صف می کرد و از درسِ نداده می پرسيد. بعد با لبخند به نابلدين نزديک می شد و با چند فقره کشيده ی افسری آنها را مورد تفقد قرار می داد! متمولين کلاس همگی برای پرهيز از نوش جان کردن کشيده ی اقسری به معلم خصوصی پناهنده شده بودند و غير متمولين زبل با فرا گرفتن سرودها و نوحه های جنگ و همخوانی با استاد بعضا از کشيده می رهيدند. اما اقليتی (که اين حقير نيز از زمره ی آنها بودم) که نه از تمول پدر بهره ای برده بودند و نه از فنون خايه مالیِ آهنگين، متناوبا مورد تفقد قرار می گرفتند. بماند که آن همسرايان وحدت همگی با حنجره های بی اعتقادی اکنون تجار و کاسبان موفقی هستند و بعضی اکنون در بلاد کفر مشغول کسب و کارند و برخی در وطن عزيز درگير ساخت و ساز! می خواندند "اين پيروزی، خجسته باد اين پيروزی" يا می خواندند "نوای جبهه ی حق شورشی افکنده در جانم! بسوی گلشن حسينی می روم. به فرمان امام خمينی می روم" و او رفت، اما آنها نرفتند!

سرزمين عجيبی ست ايران. شعر فارغ از ايدئولوژی در تار و پود مردمان جای گرفته. همچون ديوان حافظ روی طاقچه ها و فال حافظ در چهارراهها و حماسه های شاهنامه بر زبان نقالها. در عين حال همه چيز سرشار از تناقض است! گويا ايران سرزمين زيست تناقضات کنار هم است. يادم است آن شعر منسوب به آقای خمينی که می گفت "من به خال لبت ای دوست گرفتار شدم" ورد زبان استاد بود. يکروز هم استاد آمد و با ناز و حجب و حيای شاعرانه شعر خودش را برايمان خواند! ولی من آن موقع نفهميدم که چگونه می شود لطافت شعر و خشونت زدن و کشتن انسانها کنار هم جمع شود. اکنون هم نمی فهمم، اما پذيرفته ام که گويا می شود!

و او می خواند دلم از پيچش زلف تو به پيچش افتد! و من به ياد می آورم و دلپيچه می گيرم.

بازگشت به آرشيو يادداشتها

از مطالب ديگران - شکست سکوت از عبدالله رمضان زاده

2008-04-21T00:34:00.004+04:30

عبدالله رمضان زاده قائم مقام کنونی جبهه مشارکت و سخنگوی دولت خاتمی، طی يک سخنرانی در جمع اصلاح طلبان مشهد مطالبی ايراد کرد که گزيده هايی از آنرا در سه محور در اين بخش نقل می کنم

يک - اوضاع اقتصادی و عوامفريبی

درسه سالی که از دولت نهم می گذرد و مجلس و دولت در اختیار اصولگرایان بوده است درآمد نفتی کشور به 192 تا180 میلیارد دلار رسید. یعنی بیش از همه آنچه که در دوران آقای خاتمی بوده است. اما نتیجه این شده است که آقای رئیس جمهور می گوید ما انتظار تورم 70 درصدی داشتیم اما خیلی خوب شد که تورم را به 20 درصد رساندیم.
زمانی که آقایان دولت را تحویل گرفتند درحساب ذخیره ارزی 10 میلیارد دلار بود و طبق برنامه چهارم و قانون بودجه سنواتی از درآمد نفت بخشی صرف هزینه های جاری و باقی مانده آن وارد حساب ذخیره ارزی می شود که آقایان می گویند 110 میلیارد دلار هزینه کردیم. نمی گویند 70 ملیارد دلار باقی مانده چه شده است.
آقای رییس جمهورگفتند که قطعنامه های سازمان ملل ورق پاره ای بیش نیست و تاثیری ندارد و چند بارهم سخنرانی کردند. اما امروز می گویند که دشمنان فشار می آورد و می خواهند تورم 70 درصدی به مردم تحمیل کنند. مگر با ورق پاره تورم 70 درصدی ایجاد می شود؟
به مردم وعده توخالی می دهند. آغازنصب6هزارسانتریفیوژ را خبرخوش هسته ای اعلام می کنند در صورتیکه معلوم نیست چند سال طول خواهید کشید. حال اینکه فقط برای این که بتوانیم سوخت نیروگاه بوشهر را تامین کنیم حدود 150 تا 200 هزار سانتریفیوژ لازم است. حقیقت اینست که از روزی که دولت نهم سر کار آمده است تا به امروز توانسته حدود 1200 سانتریفیوژ تولید کند.

رئیس جمهور می گوید غیر ازمن همه بد هستند. من گفتم اقتصاد، واردات و مسکن را درست کنید نتوانستند. روسای بانکها بدهستند و همه بد هستند غیر ازایشان .
در اول دولت آقای خاتمی 19 میلیون ایرانی از گاز شهری استفاده می کردند که درهشت سال دولت اصلاحات به 39.5 میلیون نفر رسید. چرا که پروژه عظیم پارس جنوبی وعسلویه انجام شد و ما توانستیم در سایه یک سیاست خارجی مدبرانه امکانات بین المللی را نیز فراهم کنیم. زمانی که دولت را تحویل دادیم گفتیم 5 فاز را شروع کردیم که سه فاز را به بهره برداری رسانده و شما می توانید تا سال 1390 تعداد این فازها را با توجه به فراهم بودن امکانات، به 20 فازافزایش دهید که اگراین کار صورت گیرد می توانیم به اندازه درآمد نفتی کشور از گاز و پتروشیمی نیز درآمد داشته باشیم. با وجود این که ‌آن زمان قیمت نفت خیلی پایین بود.
د رنتیجه این ورق پاره هایی که نتیجه سیاست خارجی ماجراجویانه آقایان می باشد، کشور با تحریم روبرو شده و شرکت های خارجی نیز پروژه را ترک کرده و نتیجه آن در زندگی مردم همان چیزی شد که زمستان سال گذشته شاهد آن بودیم، اما گفتند که تقصیرترکمنستان بوده است.
آقایان واقعا مردم را عوام فرض کرده اند. این که شما بگوئید یک بانک وضعیت مسکن را این طور کرده است جز عوام فریبی چیست؟ چرا که تمام اقتصاد دانان دنیا حتی اگر از دکتر خوش چهره که تبلیغات اقتصادی ستاد آقای احمدی نژاد را برعهده داشت بپرسید، می گویند سیاست اشتباهی که آقای رییس جمهور با دادن وام به وجودآورد نتیجه اش غیراز این نمی شد که شده، چرا که علم اقتصاد با ریاضی سر و کار دارد و دو دو تا جواب می دهد، اما متاسفانه اینها با علم هم در ستیزند. هر کسی که نقدینگی را به جامعه ترزیق کرده منافعی از این کار داشته است.

دو - انتخابات اخير مجلس

کسانی که ادعا می کنند مردم از اصلاح طلبان روی گردان شده اند، یک انتخابات آزاد برگزار کنند، نیروهای اصلاح طلب را هم رد صلاحیت نکنید، صدا و سیما هم ارزانی خودتان باشد، فقط به ما دو تا روزنامه بدهند تا ما با آن حرف هایمان را بزنیم. بعد ببینیم مردم به چه کسی رای می دهند ؟! ببینیم مشارکت مردم به بالای 60 درصد می رسد یا نه، تا نیازی نباشد به دروغ بگوئید که 60 درصد مردم رای داده اند.
اگرمردم از ما روی گردانند پس چرا شما ترسیده اید و لیست صندوق ها را بیرون نمی دهید؟ چرا پلاکاردهای ما را پاره می کنید؟ چرا نمی گذارید مردم خودشان تکلیف شان را با ما روشن می کنند؟ انتخابات آزاد نشان می دهد که چه کسی ازچه کسی روی گردان است.
زمانی که فضای بازانتخاباتی وجود داشت، نفراول تهران 2 میلیون و 400 هزار رای آورد. اما درانتخاباتی که به تعبیر آقایان پر شور بوده، نفر اول تهران 870 هزاررای آورده است.
ما برای اینکه خطرامنیتی را نیز از کشور رفع کنیم باید مردم را به پای صندوق های رای بیاوریم، چرا که این دولت نمی خواهد مردم پای صندوق ها بیایند ونتیجه اش این شده است که فقط در یک نقطه از ایران ارزانی است و آن هم محله آقای رئیس جمهوراست.

سه - سياست خارجی و دريای خزر

دریای خزر در طول تاریخ متعلق به ایران بود و در سال 1921 که شوروی دومین قدرت دنیا بود قراداد داشتیم که این دریا بین ما و شوروی مشاع باشد. اما بعد از فروپاشی شوروی اختلافاتی پیش آمد که سهم ایران باید همان میزانی باشد که در قرارداد آمده است که براین اساس با کشور های حاشیه دریا اختلاف نظرهایی داشتیم. اما حالا در دولت نهم فردی که مسئول حمایت از تمامیت ارضی کشور در مجامع بین المللی است می گوید که سهم ایران نباید بیشتر از 11 درصد باشد. به من بگوئید وطن فروشی بیشتر از این هم می شود؟ آنوقت، هیئت های اجرایی اعلام می کنند که دلیل رد صلاحیت کاندیدای اصلاح طلب نوشتن نامه و انتقاد از سیاست های دولت در قبال سهم دریای خزر و در آمدهای نفتی بوده است.

بازگشت به آرشيو مطالب ديگران

از مطالب ديگران - ترکيب شيميايی عشق

2008-04-09T17:55:00.002+04:30

مقدمه ی تک جمله ای سولاخبان: شمشيرهای آخته را در نيام فرو بريد! اين مطلب تنها نقل قول يک گزارش علمی است نه يک مقاله ی تهاجمی يا ارزشگرا.

مطالعه ای که در آمريکا انجام شده نشان می دهد که عشق مثل مواد مخدر اعتياد می آورد. به گزارش سلامت نیوز به نقل از بی بی سی ، تيمی در دانشگاه ايالتی فلوريدا دريافت که ترکيب های شيميايی موجود در مغز که مسئول اعتياد هستند در عشق نيز نقش بازی می کنند.
پژوهشگران گفتند که پيک شيميايی موسوم به دوپامين، که مرکز پاداش مغز را تحريک می کند، باعث می شود موش های نر صحرايی تنها يک جفت داشته باشند .

محققان در نشريه "نيچر نوروساينس" می نويسند که موش های صحرايی به خاطر ايجاد پيوندهای پايدار معروف هستند . دوپامين نقشی کليدی در جذب مردم به چيزهای لذت بخش مانند غذاهای خوب بازی می کند . اين ماده همچنين
باعث می شود فرد معتاد نتواند از هروئين يا کوکائين پرهيز کند.
تيم محققان تصميم گرفت موش های صحرائی را مطالعه کند چون اين موجود بيش از هر حيوان ديگری در بروز نشانه های عشق به انسان شباهت دارد . نر و ماده اين حيوان تنها پس از يک بار جفتگيری با هم پيوند دائمی برقرار می کنند.
محققان دريافتند که پس از جفتگيری، دوپامين در مغز موش نر ترشح کرد و ناحيه ای موسوم به "نوکليوس اکامبنس" که در مغز انسان نيز وجود دارد را تحت تاثير قرار داد.
اين تيم سپس فعاليت پروتئينی را که با ترشح دوپامين در مغز موش فعال می شود مسدود کرد آنها دريافتند که با اين کار موش نر ميل قوی خود برای ترجيح دادن جفت خود بر ساير موش های ماده را از دست می دهد . برندون آراگونا، سرپرست اين تحقيقات گفت که هرچند انسان ها متفاوت هستند اما سازوکار زيربنايی اين حالت در انسان مشابه موش صحرايی خواهد بود.
کالين ويلسون، از انجمن روانشناسی بريتانيا، گفت: "عشق احساسی پيچيده است. بدون شک تغييراتی در سطح فيزيولوژی عصبی روی می دهد، اما مساله تنها به يک ماده شيميايی خلاصه نمی شود.

بازگشت به آرشيو مطالب ديگران

از ديوارنويسيهای يک ديوانه - بدان و برو

2008-03-19T02:49:00.000+03:30

سکوت کمترين جزای دانستن است. بدان و برو

بازگشت به آرشيو ديوارنويسيهای يک ديوانه

از ميان خبرها - لپهای گل انداخته و سرهای تراشيده

2008-02-10T12:08:00.001+03:30

اين روزها اگر اندوه و آه رخدادهای تلخ و پياپی لحظه ای رهايمان کند، در ميان خبرها اظهار نظرها و اتفاقات مفرحی می شود ديد.

يک - علی اشراقی نوه ی دختری آقای خمينی نيز از سوی شورای نگهبان رد صلاحيت شد! ايشان همان کودک مورد علاقه ی آقای خمينی بود که در بيشتر سخنرانيهای زمان جنگ در حسينيه جماران کنار آقا حضور داشت و چهره اش برای بيشتر بينندگان بيگانه نيست. علی اشراقی اظهار داشته در تحقيقات محلی در مورد ايشان از همسايگان سوالات تاسف باری پرسيده شده، نظير: آيا نماز می خواند؟ آيا روزه می گيرد؟ همسرش حجاب اسلامی را رعايت می کند؟ صورتش را اصلاح می کند؟ کت و شلوار می پوشد؟ سيگار می کشد؟! چه ماشينی سوار می شود؟

سوال آخر البته گويا از همه مهمتر است! در نظر بگيريد ايشان بخاطر سوار شدن مثلا هيوندا بجای سمند رد صلاحيت شود

دو - سيد حسن خمينی نوه ی آقای خمينی در ديدار با اعضای جبهه ی مشارکت ضمن ابراز تاسف از رد صلاحيتها گفت: اين تيغ تنها سر شما را نتراشيده بلکه بسياری از دوستان را در همه ی گروههای جامعه مشمول لطف خود قرار داده!

بسيار تعبير دلچسبی بود! گويا شورای دلاکين زين پس مسئول کله ی ثبت نام کنندگان خواهد بود

سه - سايت نوسازی از هواداران رئيس جمهور در مطلبی با تيتر "راز لپهای گل انداخته سيد حسن خمينی" آورده: جناب آقای سيد حسن خمينی، شايد ما نيز اگر در زمان دولت اصلاحات قدرت آن را داشتيم که برايمان يک ماشين ب ام و هشتاد ميليونی خريداری شود و از هوای بالای شهر تهران تنفس می نموديم و سونای بخارمان ترک نمی شد توفيق آنرا می داشتيم که با لپهای گل انداخته درد مستضعفين و محرومين را رصد کنيم.

اين سوسياليسم پامناری هم گويا بجای آنکه بخواهد شرايط تنفسی خود را بهبود بخشد خرخره ی نفسکشان را هدف گرفته تا با عطر عرق پا سوسياليسم تنفسی را محقق کند! نه برادر دلسوخته! اگر واقعا دلتان سوخته، توليد و توزيع ثروت کنيد نه توزيع فقر

بازگشت به آرشيو موضوعات روز

فاجعه ذاتا فاجعه نيست

2007-10-20T01:39:00.000+03:30

فاجعه از آن رو فاجعه است که در لحظه اتفاق می افتد. آنچه فاجعه می دانيم اگر نرم نرم و در زمان اتفاق بيفتد، فاجعه نيست و عادی محسوب می شود. پس فاجعه بودن فاجعه از آن روست که در يک لحظه اتفاق می افتد.

مردن چند هزار انسان در يک زلزله فاجعه است ولی مردن چند ده هزار انسان در سوانح رانندگی در طول سال فاجعه به حساب نمی آيد. پس در اين مثال، مردن ذاتا فاجعه نيست. بسياری اتفاقات و وضعيتها در زندگی ما اگر ناگهان اتفاق می افتادند، فاجعه محسوب می شدند، ولی چون نرم نرم اتفاق افتاده اند فاجعه ديده نمی شوند.

در سال 1378 اگر يک شب اعلام می شد که از فردا هيچ روزنامه ی اصلاح طلبی حق انتشار ندارد و با بد حجابی مبارزه خيابانی می شود و بنزين سهميه بندی می شود و اساتيد تصفيه می شوند و عده ای آويخته می شوند و ... فکر می کرديم کابوس ديده ايم و صبح روز بعد در شهرها آجر روی آجر بند نمی شد، ولی همه ی اينها در هشت سال نرم نرم اتفاق افتاد و از اين پس هم اتفاق می افتد. فاجعه وقتی کند اتفاق بيفتد، به آن عادت می کنيم و انگار ديگر فاجعه نيست

بازگشت به آرشيو يادداشتها

روزی، روزگاری، مسئله ای

2007-10-14T19:29:00.000+03:30

مسئله ای داشت که نمی توانست حل کند. ته دلش می دانست که نمی تواند حل کند و اين حل نکردن بنظرش حقارت بار و پيش پا افتاده می نمود. برای اينکه به آن مشکل فکر نکند مشکلات جديد و زياد برای خودش تراشيد و اطرافش پر شد از مسئله و شد يک کلاف سر در گم. آنچنان که پس از مدتی، ديگر فراموش کرد مسئله ی اول چه بود.

او ماند و کوهی از مسئله، ولی راضی بود. چون آن مسئله ی پيش پا افتاده و حقير که کماکان حضور داشت، ميان مسائل ديگر گم بود و کمتر به چشم می آمد و حس حقارت به او نمی داد

بازگشت به آرشيو يادداشتها

می خواست کاری کنه، ولی نگذاشتن

2007-10-13T02:56:00.000+03:30

يادم هست پيش از آن سوم تيرماه سياه، خيلی تقلا کرديم که قاطبه ی اطرافيان و مردم دور و نزديک را به رای دادن بکشانيم. دختری با مانتوی تنگ و کوتاه می گفت من رای نمی دم. چه فرقی می کنه؟ هرکی بياد همينه. مرد ميانسالی که هر روز عصر با سگش از خيابان ما می گذشت، می گفت چرا رای بدم؟ از قبل انتخاب شده کی بياد. جوانکی عينکش را بر می داشت و با ژستی که انگار ده سال (!) در جنگلهای سياهکل چريکی می کرده و اکنون چريک بازنشسته است، می گفت: رای شما يعنی تاييد وضع موجود. بايد تحريم کرد. يک خانم متمول با آرايش غليظ می گفت: من به شهردار فعلی رای می دم، چون مرد عمله. ببين اتوبانا چه خوب شده. من کمتر تو ترافيک می مونم. منظورش البته کاشتن بشکه های خيارشور و ايجاد دور برگردانهای اتوبانهای تهران بود. در اين بين وضع آبدارچی اداره ی ما فرق می کرد.

به لطف چای و سيگاری که در فاصله ی کار با استاد آبدارچی می زديم و به عادت ايرانی بذله گويی می کرديم، رفاقتی حاصل شده بود. طفلک، صبح الاطلوع از جاده ساوه می آمد و پس از کار در اداره، تا شب در شرکتی کار می کرد و شب هم جنازه وار بر می گشت جاده ساوه. او می گفت اين يکی آخوند نيست! از خودمونه! بچه ی پايينه. می خواد جلوی فساد و رشوه رو بگيره. يادم هست وقتی گفتند پول نفت را قرارست بياورند سر سفره، نيشش باز شده بود. سفره اش را رنگين و چرب می ديد و اميدوار بود ديگر ماهی يک بار نباشد که رنگ مرغ می بيند. می خواست خرج تحصيلات دانشگاهی يگانه دخترش را تامين کند.

گذشت و ناباورانه فاجعه را تاب آورديم و آنچه می هراسيديم، شد. در ابتدا، آبدارچی و هم محله ايهايش حسابی سوم تير را جشن گرفتند و به استقبال بهشت موعود تاختند. چيزی نگذشت که شادمانه جزء اولين گروه به استقبال وام مسکنش رفت، ولی خانه گران شده بود و کماکان نمی توانست صاحبخانه شود.

کمی بعد اضافه کارش قطع شد ولی اجاره خانه اش گران شده بود. اکنون دخترش از ادامه تحصيل باز مانده و آبدارچی نگونسار دربدر برايش دنبال يک شوهر می گردد، بلکه يک نانخور کم شود. اکنون ماهی يکبار هم رنگ مرغ نمی بيند، ولی به انرژی هسته ای اعتقاد عجيبی پيدا کرده و مشتاقانه فکر می کند با داشتن انرژی هسته ای مشکلاتش حل می شود. اما بشنويد از بقيه:

آن دخترک با مانتوی کوتاه و تنگ چند بار مورد تذکر قرار گرفت و يکبار هم کتک خورد. اکنون يا مانتوی بلند می پوشد و يا با هراس به خيابان می رود. آن مرد که با سگش از خيابان رد می شد، اکنون تنها رد می شود و سگش را مخفيانه در حياط می گرداند. آن روشنفکر عصبانی هم هنوز با عينکش بازی می کند و و اخيرا به فرنگ مهاجرت کرده و از آنجا تز نافرمانی مدنی می دهد. آن خانم متمول هم ديگر رانندگی نمی کند و آرايش نمی کند و با آژانس طی طريق می کند. همگی آنها در فحاشی به وضع موجود مشترکند. اما اين آبدارچی ما هنوز وقتی صحبت آن روزها می شود با دلبستگی خاصش به شهردار سابق سرش را پايين می اندازد و همان جمله را می گويد که گويا قرارست دهه ها در اين کشور تکرار و بازتوليد شود: می خواست کاری کنه، ولی نگذاشتن

بازگشت به آرشيو يادداشتها

طنز - يک داستان محلی

2007-08-11T14:05:00.000+03:30

در ايام پايانی سال، يکی از سنتهايی که در بعضی نقاط ايران اجرا می شده فال گوش ايستادن بوده. نقل شده که پيرزنی در اين ايام فرخنده دل را جلا داده و نيت کرده بوده و پشت ديواری ايستاده بوده تا اولين کلام را که شنيد، گشايش کار برايش حاصل گردد و پاسخ نيّتش را در آن کلام بگيرد.

در همين حال جوانکی در کوچه اين شعر را به زبان محلی زمزمه می کند که فارغ از ترجمه است:

دو چشمونت مثال گربه مونا

قد و بالاتو موش مرده مونا

لب و دندون نحسی که تو داری

مثال خرک جو خورده مونا

پيرزن هم با قيافه ای که می توانيد مجسم کنيد از پشت ديوار بيرون پريده و به جوانک گستاخ می گويد: اين چه شعری بود خواندی ای ..ون پاره مادر! نيت کرده بودم

بازگشت به آرشيو طنز و هزل

از ديوارنويسيهای يک ديوانه - پروانه ها همه کرم بوده اند

2007-08-10T17:05:00.000+03:30

هيچ پروانه ای پروانه زاده نشده. پروانه ها همه کرم بوده اند

بازگشت به آرشيو ديوارنويسيهای يک ديوانه

از ديوارنويسيهای يک ديوانه - حماقت نوع بخصوصی از خرد است

2007-08-06T17:23:00.000+03:30

حماقت عنصری مستقل و سرشتی جدا از خرد نيست. حماقت نوع بخصوصی از خرد است

بازگشت به آرشيو ديوارنويسيهای يک ديوانه

تلفن همراه، همراه که؟

2007-07-27T16:07:00.000+03:30

اين روزها اگر در يک مکان عمومی و حالتی خاص (در نظر بگيريد صف دوشاخه شده ی در حال دعوای بانک، نصف صندلی جلوی تاکسی در حال ويراژ، مطب دکتر متخصص گوارش در حال معاينه ی مقعد، کابين خلای ميدان ونک، ...) صدای ملودی بی مناسبتی نواخته شود و رشته ی افکار را پاره کند، بلافاصله در ذهن يا عين به اموات مخترع اين اسباب بازی جيبی، -موبايل- کيلومترها ليچار آبدار نثار می کنيم و شخص خاطی را چپ چپ نگاه می کنيم.
چپ چپ نگاه کردن هم که معمولا افاقه نمی کند و کسانی در بی مناسبت ترين موقعيتها، چربترين مسائل عاطفی (بخوانيد قهر و ناز و قربان-صدقه و عشوه ی شتری) و کاريشان (بخوانيد چک برگشتی و طنازی بدهکاری و عصبيت طلبکاری و مشت و مال رئيس و توپ و تشر کارمند) را در کوچه و خيابان فرياد می زنند.
نگارنده ی اين سطور فارغ از آن ليچارهای آبدار که گاه از خودش هم صادر می شود، ارادت خاصی به اين موهبت تکنولوژيک دارد.
موبايل يکی از هدايای تکنولوژی به اردوگاه نيمه ويران نسل جديد جامعه ی ما در نبرد نابرابر با جامعه سنتی بود. موبايل چون نبردافزاری غير مستقيم برای ما، خزنده آمد و قاهرانه قيلوله ی سنت گرايان را آشفته کرد و روابط اجتماعی را دگرگون کرد. ارزان شدن و همه گير شدن اين هديه رمز موفقيت آن بود. چرت نزنيد و به عقب نگاه کنيد! واقعا روابط اجتماعی را دگرگون کرد.
ستون فقرات سنت در جامعه ی ما بر کوچکترين واحد اجتماعی يعنی خانواده تکيه دارد. تفکر صاحب قدرت در جامعه، تفکر پير و لخت است که در بيشتر خانواده ها اقلا يک پايگاه کليدی دارد. آن پايگاه صاحب قدرت، اراده اش را در همه چيز اعمال می کند و بطور اخص در روابط اجتماعی تک تک اعضاء و بدين گونه می فرمايد و منع می کند و مسير تايين می کند. موبايل روی اين نقطه انگشت گذاشت.
ابزارهای کلاسيک کنترل ديگر کارآمد نبود! قدرقدرت سبيل کلفت خانواده ديگر نمی توانست چون شير ژيان شمشير به دست بالای سر تلفن بايستد و مکالمات و شجره نامه ی تماس گيرنده و مورد تماس را وارسی کند. در اين ميان کامپيوتر و اينترنت هم هدايای ديگری بودند که حلقه ی نبرد افزارها را تکميل کردند. ابزارهايی که برای طرف مخاصم بيگانه و نا آشنا بود. اينگونه است که ديگر در پشت بامها و خلاها و باغچه های خانه ها صدای عشاق نورسيده را در حال گپ زدن می شنويم. شبها بيخ گوش قدرقدرت اخته شده همين عشاق با داعيه ی کار با کامپيوتر، ساعتها چَت می کنند! به قول آن ضرب المثل قديميمان ديگر موش از بعضی نواحی اين قدرقدرتها بلغور می کشد. اين آن معامله ی شيرينی ست که تکنولوژی بصورت زير جلی با قدرتهای پوشالی و پوسيده می کند و در راستای همان مفهوم اصلاحات از پايين است.
بازگرديم به صف دو شاخه شده ی در حال دعوای بانک و موبايلی که به ناگاه در جيب کسی باباکرم می زند! اين فقره ديگر اجتناب ناپذيرست. هر چيز وارداتی به يک فرهنگ، تغيير می کند و تراش می خورد و خودی می شود! نگارنده کماکان معتقدست به ليچار آبدارش می ارزد.

تلفن همراه، همراه ماست نه همراه غير. اعتراض ما به "ما"ست نه به تلفن همراه!

بازگشت به آرشيو يادداشتها

از ديوارنويسيهای يک ديوانه - چرک هميشه زير ناخن جمع می شود

2007-07-12T22:28:00.000+03:30

چرک هميشه زير ناخن جمع می شود

ظاهر دست ممکن است تميز باشد، اما چرک هميشه زير ناخن جمع می شود. در گوشه ها. جاهايی که کمتر در ديد و دم دست باشد. ولی لقمه را که با آن دست بالا بری، چرک از زير ناخن در می آيد و مزه مزه اش می کنی.

دستهای آلوده را که می خواهی بشناسی، به ناخنهايش نگاه کن. آلودگيها گوشه ها انبار می شوند. وارد يک محوطه ی ظاهرا تميز که شدی، اول گوشه هايش را بکاو!

بازگشت به آرشيو ديوارنويسيهای يک ديوانه

سرمايه داری، پرورشگاه گرگ

2007-06-28T19:40:00.000+03:30

نظام و منش سرمايه داری گرگ پرور است. ذات گرگ دريدن و پاره کردن و گاز گرفتن است. گاز پديده ای ست که در فاصله ی نزديک اتفاق می افتد. مثل فاصله ی دندان و گوشت. انسان فشرده در سرمايه داری گرگ می شود. به مجرد گرگ شدن از نزديکترين فاصله گاز می گيرد. چه فاصله ای نزديکتر از برادر و خواهر و رفيق. گرگ شدن چون دراکولا شدن است انگار. با هر گازی که گرفته می شود، انسانی ديگر گرگ می شود. آن سم هولناک در بزاق هر گرگ آماده ی ترشح و مسموم کردن است.

راه انسان، برای انسان ماندن در نظام سرمايه داری راهی ست بس دشوار. گزيده شدن و گزيده شدن و مرهم گذاشتن پی در پی ونبرد دائمی با درد و سم گرگ زدگی. آنکه يافت می نشود، آنم آرزوست...

بازگشت به آرشيو يادداشتها

طنز - اين برای کی خوب نيست؟

2007-06-08T22:55:00.000+03:30

سالها پيش شبی در ضيافت شامی سر سفره نشسته بوديم که ديس مرغهای بريان را طی مراسم خاصی برابر چشمهای شهوتناک ميهمانان فرود آوردند. در ميانه ی شرم و حيای صوری سايرين، پيرمردی خط مقدم را بناگاه شکست و چند تکه از رانهای برشته را در يک حرکت راهی بشقاب خود کرد! پيرمرد ديگری لب به اعتراض گشود که: چه خبره اخوی؟!

پيرمرد اول در جواب گفت: دکترم گفته اين برای من خوبه!

پيرمرد دوم گفت: دِ بی پدر، اين برای کی خوب نيست؟!

بازگشت به آرشيو مطالب طنز و هزل

اندر احوالات ترقه

2007-06-08T18:15:00.000+03:30

ترقه آتش جوان است. آتشی که پيش از سوزاندن و گرم کردن، به فرياد زدن و خطاب دادن می انديشد. ترقه حاوی سوختبار فشرده و محبوس شده است. جلوی آتش را که بگيری و محبوسش کنی، منفجر می شود. سوختنش را فرياد می کند. ذات آتش سوختن است.

آتشی که فضا داشته باشد، می سوزد و گرم می کند. آتشی که محبوس شود، منفجر می شود و تخريب می کند.

به جوانی ترقه ايراد مگيريد. به محبوس بودنش ببخشاييد

بازگشت به آرشيو يادداشتها

ای تف به اين شتر کج بار!

2007-06-08T03:12:00.000+03:30

هندسه و جبر دبيرستانی را دوست داشتم. همه چيز جواب دقيق و تميز داشت. آن اصول اقليدسی يک جور قاطعيت دوست داشتنی داشتند. همه چيز ملموس و جهان شمول بود. معادلات و فرمولها تميز و خوش فرم بودند. می شد به آنها ايمان آورد و سوگند خورد! با آن ذهنيت شکل گرفته و قبراق راهی کشف جهان شديم! يادم هست اولين باری که با راديکال منفی و اعداد مختلط آشنا شدم، کلی دمغ شدم. يک جوری آن عدد منفی را بردند زير راديکال که خومان هم نفهميديم که چطور پذيرفتيم! چون با پذيرفتن آن بسياری مسائل پيچيده را می شد حل کرد پذيرفتيم. گفتند فرض می کنيم عدد منفی يک زير راديکال می رود و اسمش را می گذاريم i.

نيست، ولی فرض می کنيم هست! کمی بعدتر دو خط موازی هم به هم رسيدند و بعد سر و کله ی تبديل فوريه پيدا شد و بحث تقريب و تخمين و چشم پوشی و رسيديم به لفظ نامبارک محاسبات عددی! اصول و سنگرها يکی پس از ديگری فرو ريخت. حقيقت را خورد خورد به خوردمان دادند تا از معادلات تميز و دقيق برسيم به فرض و تقريب و چشم پوشی و برسيم به جهانی شلوغ و بی قاعده که برای دريافت هر چيزش بايد پذيرفت و چشم پوشی کرد. جهان واقعی.

کاش از همان اول آن عدد ولدالزنای i را به رسميت نشناخته بودم و به اين کابوس نمی افتادم که بار شتر ما از همان روز کج شد!

بازگشت به آرشيو يادداشتها

اسب را کجا ببنديم؟

2007-05-16T23:19:00.000+03:30

رسيدن اسب، رسيدن درشکه نيست اما درشکه که آمده باشد اسب هم حتما آمده. اسب به تنهايی آسان و سبک می رود. مرتبت اسب بودن اسب، به درشکه ای ست که می کشد.

پس لوکوموتيو را به عقب قطار ببنديم که رسالت لوکوموتيو هل دادن واگنهاست نه کشيدن خويشتن

بازگشت به آرشيو يادداشتها

از ديوارنويسيهای يک ديوانه - يار مفروش به دنيا

2007-05-15T22:06:00.000+03:30

يار مفروش به دنيا که بسی سود نبرد

آنکه يوسف به زر ناسره بفروخته بود

بازگشت به آرشيو ديوارنويسيهای يک ديوانه

از ميان خبرها - اکران مجدد فرهنگ چک و لگد

2007-05-01T12:33:00.000+03:30

و اينچنين است که پس از لختی فراموشی، دوباره فرهنگ چک و لگد در خيابانها اکران عمومی شد. مهرورزی از شانه ی خاکی با لبخند شروع شد و حالا کار به معاشقه روی آسفالت و خط ممتد کشيده!

بالاخره دندانهای کرم خورده از پشت لبخند بتونه کاری شده بيرون می افتند، که افتادند. چک و لگد ظاهرا در اين مرز پر گهر هنوز ابزار مناسبی برای حال آوردن ساده لوحان است. باشد تا بلکه لگدها به نقاط مناسبی اصابت کنند و مِن بعد لگدخوردگان به حرفها و لبخندها بهتر و عميقتر توجه کنند!

زياده نمی ورزم! از تکرار اين مکررات می پرهيزم که ديگر به هيچ کار نمی آيند.

در مجموعه عکسهای اين اکران عمومی، اين عکس توجهم را جلب کرد. ابروها، ساعت مچی و درجه های روی ساعد خانم مهرورز که از مهرورزان دهه ی شصت کاملا متفاوتش می سازد.

بازگشت به آرشيو موضوعات روز

اندر احوالات ادعا

2007-04-24T15:53:00.000+03:30

در باب ادعا هرچه بنويسيم و بگوييم کم است، که قومی پر مدعا بوده ايم و هستيم و همواره از حساب برج و باروهای اهل قبور برای ويرانه های خويش چک سفيد می کشيم. حکايت داعيه های درون خالی ما، مرا به ياد اين حکايت از عبيد زاکانی می اندازد که بی کم و کاست نقل می کنم. به نظر نگارنده ی اين سطور، اين عريان ترين تمثيل طنز آلودی ست که در باب ادعا نوشته شده:

شخصی امردی به خانه برد و درهم به دستش نهاد و گفت: بخواب تا برنهم. مرد گفت من شنيده ام که تو امردان می آوری تا بر تو نهند. گفت آری. عمل با من است و دعوی با ايشان. تو نيز بخواب و برو آنچه می خواهی بگوی.

بازگشت به آرشيو يادداشتها

از ميان خبرها - لکنت زبان

2007-04-21T14:08:00.000+03:30

لکنت زبان يکی از عارضه هايی ست که در اثر مواجه ی غير مترقبه با واقعيتی عارض می شود. اگر مواجهه جور بدی باشد، رويت می ماند و در غير اينصورت پس از هضم، دفع می گردد!

الغرض اينکه بنده می خواهم در اقدامی نامتعارف لکنت زبان هضم شده ام را که در اثر ديدن چند عکس حادث شد با شما به اشتراک گذارم! جمله ی معترضه: علاقه ای ندارم جای عکاس بوده باشم

بازگشت به آرشيو موضوعات روز

جادو

2007-04-14T01:01:00.000+03:30

جادو از تن گذشتن است

شرق، خيزران ِ ساحره هاست. سرزمين جادوها

و جادو بر می خيزد. از نجواهايی که در باد نواخته می شود و با باد می آيد و از تن رد می شود.نجواهايی که آرام می لرزاند و از سلول می گذرد.

جادو آنست که سلول را می لرزاند. جادو آنست که از تن می گذرد.

جادو زده ام بر زانوهای خويش، و چون ماری از نوای نی بر خويش می پيچم.

"چون بيد بر سر ايمان خويش می لرزم" و به جادوی حافظ رنگ می بازم.

بازگشت به آرشيو يادداشتها

اندر احوالات انتظار

2007-04-02T17:08:00.000+03:30

منتظر، موجود ابلهی ست!
انتظار می فرسايد. انتظار از درون می خورد و پوک می کند.
فرهنگ انتظار، فرهنگ تسليم و بی عملی ست. فرهنگ بی خويشتنی ست.
منتظر، نادان است. منتظر، سوخت لازم برای درجا زدنش را از انتظار می گيرد.
دری وری گفتن هميشه هزينه دارد. منتظر، موتوری ست که وروديش اميد ناشی از بلاهت انتظار است و خروجيش دری وری!

دريغ از سرزمينهای حاصلخيزی که شيره ی جانشان را بايد بابت بهای انتظار و دری وری بپردازند و سوخت شوند.

اين مثل تداعی معانی عجيبی با انتظار دارد:

رئيس يک تيمارستان متوجه شد که چند وقتی است ديوانه ها در حياط، جلوی سوراخ بشکه ای صف می کشند و به نوبت داخل آنرا نگاه می کنند. روزی رفت و ته صف ايستاد و وقتی نوبتش شد داخل بشکه را از سوراخ نگاه کرد، ولی هيچ نديد. به ديوانه ای گفت: من که داخل آن بشکه چيزی نديدم! ديوانه گفت: ما ماههاست آن داخل نگاه می کنيم و هنوز هيچ نديده ايم! تو يک روزه می خواهی ببينی؟!

داخل آن سوراخ هيچ نيست، ولی انگار صفی به درازای تاريخ و عمر بشر پشتش کشيده اند!

بازگشت به آرشيو يادداشتها

حکايت - ما و آن گروهبان

2007-03-26T16:10:00.000+03:30

يک گروهبان چاق و چله بود که هميشه نصفه های شب در پليس راه کرج-چالوس کنار سد کرج می ايستاد و کارش اين بود که اگر زيادی سر حال بودی، حالت را بگيرد!
اينرا فقط من نمی گويم! کرور کرور آدمهای خوشحال در زندگی ديدم که يکشب آن ساعت گذارشان افتاده بود آنجا و حال به حال شده بودند! آن معبر اصلا گذر خوشحالان است خب! کمربند سبزِ لجنيش را آنقدر سفت می بست که اضافات شکمش از بالا شره می کرد رويش و شکم و زير شکم را محو می کرد! دوست داشتم يکشب تا صبح آنجا بايستم و ببينم اين صاب مرده چطور می شاشد. احتمالا تا صبح و سرِ پست بعدی خود را نگه می داشت!
با تابلوی ايستِ قرص و قايمش و شکمش همزمان به مسافران ايست می داد و وقتی نور چراغت رويش می افتاد و يک نظر می ديديش، ناخودآگاه پای راستت ترمز را لمس می کرد! از روانشناسان بنام در مورد اين موضوع پرس و جوی زيادی کردم ولی آنهاشان که يکشب به تور استاد افتاده بودند توضيح قابل قبولی در اين خصوص نداشتند! مثل شاه کبرا طعمه را منگ می کرد و بی حرکت نگه می داشت. هرچه خورده بودی، طرفه العينی از سرت می پراند. هم راه را بند می آورد و هم رهرو را!
هيچ وقت ارشدش را نديدم. هيچ ارشدی آنجا بند نمی کرد احتمالا. اصلا گمانم فرماندهی نيروی انتظامی آن پاسگاه را ول کرده بود و کاری به کارش نداشت. فرماندهان هم احتمالا از دست وجناتِ هوش پرانِ مردک، جاده های ديگری را برای رفتن به شمال انتخاب می کردند!
چند دفعه، بد حال دوستان را گرفته بود! به طعمه که نگاه می کرد، تا شجره نامه اش می رفت انگار! ما هم که معلوم الحال! ولی از بخت خوش، ما توانستيم با استاد رفاقتی حاصل کنيم. عمدی در کار نبود و رفاقت هم ناگفته و نانوشته بود. موضوع بر می گردد به آشنايی نخست. يک نيمه شب زمستانی بود که برف نااهلی می باريد. جاده سفيد و خالی از ماشين بود و ما تا خرتناق زهرمار کرده بوديم. به پاسگاه که رسيديم، گروهبانِ برف زده با تابلوی ايستش در هيئت لولو برفی ايستاده بود. مسبوق به شنيده ها، اشهدمان را گفتيم! پيش از ايست دادنِ استاد، خودمان ايستاديم. نزديک شد و همه را ورانداز کرد. شيشه را که پايين دادم سرش را عقب کشيد و گفت: خوردی؟!
کمی مکث کردم و از خود بی خود گفتم: آره!
با همان روانشناسان راجع به اين حالت هم مشورت کردم، ولی مسئله ی خاصی گزارش نشد!
گروهبان هم مکثی کرد و گفت: برو!
اين دو کلمه تنها گفتگوی من و آن گروهبان بود در زندگی. بعد از آن انگار ماشين را می شناخت، چون هر وقت خدمت استاد می رسيديم تابلو را زير بغل می گرفت و با دست اشاره می کرد برو!
خب، منتظريد چطور تمام شود؟! دوران خدمت گروهبان تمام شد و بخت ما را هم با خود عروس کرد و روز از نو، روزی از نو!

بازگشت به آرشيو حکايات

خداينامه

2007-03-25T19:01:00.000+03:30

جلال و جبروت هر خدای، از آن قربانی ست که پايش گردن می زنند.

اما هر خدا، عظيم و با شکوه است،

چرا که انسان را پايش گردن می زنند

همانا خدا هر آن چيزی ست که انسان را پايش گردن زنند

بازگشت به آرشيو يادداشتها

کدام ميز؟

2007-03-22T00:43:00.000+03:30

چگونه بر سر يک ميز بنشينيم و مذاکره کنيم، وقتی حتا تعريفمان از ميز هم با هم متفاوت است

بازگشت به آرشيو يادداشتها

نوروزانه

2007-03-21T17:01:00.000+03:30

روز نو شد و نوروز هم آمد و سولاخی ما را هم فرا گرفت. آنچنان بزرگ و سنگين می آيد که سونامی وار همه چيز را فرا می گيرد. سالها با لجبازی روشنفکرانه (از نوع صوری) به حلولش دهن کجی می کرديم و بر فراز موجهای سنگينش سوت زنان ناديده می گرفتيمش و از بيخ و بن آلوده می انگاشتيمش. ولی آنچه تو را فرا می گيرد و هرچه کنی باز هم بر زندگيت اثر می گذارد، ناديده انگاشتنی نيست. در سونامی هم اگر بر شالوده های فلزی و سيمانی ات پايبند بمانی استخوانهايت می شکند. بايد خود را در آن رها سازی، چرا که ذاتا رهاييم در آن. انگار آنسوی جهان هم که برويم قدم به قدم با ما می آيد، چون ريشه دوانده در ما

ديگر آموخته ام آنچه بر خلاف طبيعت و تاريخ گام بگذارد و پافشاری کند، زوال می پذيرد و له می شود. ذهن جدا شدنی از بيرون ذهن نيست. طبيعت و تاريخ اشکال شکل يافته و استوار شده اش را به ما تحميل می کند و معيارهای درستی و نادرستی ما را تکان می دهد.

طبيعت نو شده و اگر پنجره را باز کنی اتاقت را نو می کند. می توان شادمان بود که معيار تاريخی نو شدنمان منطبق بر طبيعت است و می توان غبارهای ناملايمات يک گردش زمين به دور خورشيد را از خويش زدود. پس می رويم با سونامی نوروز! نوروزتان مبارک

بازگشت به آرشيو يادداشتها

از آتش

2007-03-14T02:02:00.000+03:30

تاريخمان گواه است که ما از آتش گذشتگانيم.

اما سال به سال يکبار از آتش می گذريم که از آتش گذشتنهامان را به ياد آوريم و از آتش بودنمان را.

و آتش را بر بامهامان می افروزيم،

تا گرگها از دور بدانند که انسان هنوز هست

بازگشت به آرشيو يادداشتها

حکايات

2007-03-12T17:24:00.000+03:30

آرشيو حکايات

ما و آن گروهبان

بلالی چرب در زندگی من

طنز - يه ليوان کمتر

2007-03-10T15:18:00.000+03:30

سالها پيش يک روز صبح خروسخوان که ميانه ی خواب و بيداری به فانوس سرخ تيرک راه بند خيره شده بودم، شاهد اين واقعه شدم:

يک مسافرکش در تلاش برای گذشتن از پسمانده ی چراغ سبزش شتاب گرفت و يک مسافرکش ديگر کلافه از کسالت چراغ قرمز طولانی به پيشواز چراغ سبز رفت و به پرواز درآمد!

هوشياران ترسخورده با شنيدن صدای ترمز طرفين چشمهايشان را با دست گرفتند و ثانيه ای بعد ديدند دو ماشين بيخ هم متوقف شده اند! همه چيز مهيای يک نبرد گلادياتوری تميز شده بود. مسافرکش اول تا کمر از پنجره بيرون آمد و گفت:

يه ليوان کمتر!

دومی سرش را از پنجره بيرون آورد و با لبخند گفت: نکنه تو هم خوردی؟

و اولی قهقهه ای زد و گفت: آررره!

و هنوز در حال کشيدن آره ی مربوطه بود که دستی برای هم تکان دادند و رفتند!

بازگشت به آرشيو مطالب طنز و هزل

مانيفست سولاخی - واقعيت و پنجره

2007-03-09T05:24:00.000+03:30

و به دام پنجره افتاديم. اين ميعادگاه ديرين، اين قاب روياها، اين وزنه ی سنگين اندوه و تنهايی، اين سکوی پرتاب به آنسو. قرار بوده تنها نور داخل خانه بريزد و هوای تازه، پيش از آنکه تعريف جهانی ديگر شود.
براستی اين پنجره چيست که فروغ می خواست از آن به ازدحام کوچه ی خوشبخت بنگرد و شاملو در چارچوب شکسته ی آن که آسمان ابر آلوده را قابی کهنه می گرفت، می گريست؟

پنجره تنها مدخل واقعيت است. اگر پنجره تلخ است، تلخيش را از واقعيت وام می گيرد. و چون حقيقت را اينسو شکل می دهيم، پنجره می شود حد فاصل حقيقت و واقعيت. پنجره مرز خودی و غير خودی ست. حال اگر حقيقت را شکل ديگری از واقعيت بشماريم، يعنی شکل خودی شده ی آن، اين نابکار هر واقعيت را دوپاره می کند. واقعيت اينسو و واقعيت آنسو. عنکبوتها خوب اينرا می دانند که هميشه اينسوی پنجره تار می تنند. اينسوی پنجره جای تنيدن است و آنسو واقعيت جاری که تلخ است.

برف، اينسوی پنجره و کنار شومينه دانه های سپيد و زيبايی ست که نرم فرود می آيد و ديوارها و خانه ها را در آغوش می گيرد. به روياها پر و بال می دهد و خوابی لطيف مژده می دهد. کوچه را در سکوت و زيبايی خيره کننده فرو می برد. درختان را بلور آجين می کند. سانتیمانتال است. ولی آنسوی پنجره واقعيتی سرد و لرزاننده است که عبور را دشوار می کند و دستها را سر می کند. چشمهايی را اشک می اندازد و جانهايی را می گيرد. آنکه داعيه ی برف دوستی دارد، کدام برف را دوست دارد؟ برف اينسو يا برف آنسو؟ برف ولی آنسوست.

و اين پنجره ی انتزاعی که اينجا دستمايه ی ما شد، واقعيت برف را دوپاره کرد. ما بيشتر وقتها پنجره را با خودمان حمل می کنيم و در واقع با واقعيت اينسوی پنجره سر و کار داريم.
بيشتر تئوريهای زيبا ولی ناکارآمد اينسوی پنجره و کنار کرسی گرم صادر می شود.

سولاخی، پنجره هم نيست حتا. نسخه ی کمينه و شبيه سازی کارکرد آن است. و ما با علم به سرد بودن آنسو، به سبک و سياق عنکبوت اينسو را بر می گزينيم و می تنيم...

اين مطلب عنوان پنجره و واقعيت را داشت، اما پس از نگارش عنوان مانيفست سولاخی را برای آن مناسبتر يافتم!

بازگشت به آرشيو يادداشتها

از ديوارنويسيهای يک ديوانه - خدا را زن آفريد

2007-03-07T02:39:00.000+03:30

خدا را زن آفريد

به خدا سوگند!

بازگشت به آرشيو ديوارنويسيهای يک ديوانه

طنز - حالا من اينو کجام بمالم؟

2007-02-27T15:58:00.000+03:30

گلاب چيز خيلی مطبوعی نيست ولی در مقابل چيزهای نامطبوعتر مثل عرق پا که همنشين گلاب شده، بايد به گلاب پناه برد و گفت گلاب به روی خواننده!

روزی در اثر مسموميت، گرفتار اسهال نافرمان و بی پايانی شده بودم و کم کم داشتم به چوب پنبه فکر می کردم که شخصی با ديدن حال نزار و رنگ و روی پريده ی من، بنا به عادت ايرانی شروع کرد به همدردی توام با نسخه پيچی.

نمی دانم چرا آن هموطن غمخوار، بی آنکه از مرض من جويا شود، رفت سراغ بحث در مورد انرژی مثبت و عرفان و ائمه و افاضات.. و کمی بعد رسيد به تبرک و شفا و بالاخره کار به آستان مبارک فلانی رسيد! استاد يک مهره ی چوبی رو کرد و اصرار داشت که اين متبرک شده و پر زورست و هر جاييت که مشکل دارد، کافی ست بمالی و باور کنی تا خوب شود!

و بنده که ديالوگهای بعضی نواحی بدنم اجازه ی دل دادن به بحث شيرين استاد را نمی داد ناغافل گفتم:

آقا من اسهال شديدی دارم. حالا اينو کجام بمالم؟!

بازگشت به آرشيو مطالب طنز و هزل

از ديوارنويسيهای يک ديوانه - به چشمهای مجنون خيره مشو

2007-02-27T14:24:00.000+03:30

به چشمهای مجنون خيره مشو. تو را با خود خواهد برد.

چشمهای مجنون عمق دارد. تو را در خود فرو می برد. نگاهش پر است و نافذ. چشمهايش معنا دارد. از ناشناخته ها بيرون می ريزد.

زبانش مدخل جهان ديگری ست. به جای ديگری وصل شده انگار. واژگانش نظم ديگری دارد. منطقی ديگر. روان است.

از لابلای واژگانش به دورها پرتاب می شوی. به سرزمينهای ناشناخته ای که سرد و تاريکست و پر از موجودات هولناک و راههايی پابرهنه بر تيغ و شيشه.

تو مرعوب و زخمی می شوی، ولی او راهوار می رود و لبخند می زند. مخوف است زبان مجنون.

به چشمهای مجنون خيره مشو

بازگشت به آرشيو ديوارنويسيهای يک ديوانه

چرا به من لابه می کنی خواجه؟

2007-02-25T00:36:00.000+03:30

چه دردمندانه می گفت قاضی شارح در سريال سربداران. صدايش اين روزها زياد در سرم می پيچد: چرا به من لابه می کنی خواجه؟

خواجه ای از سنگينی خراج توغای تيمورخان مغول، پيش قاضی شارح لابه می کرد و قاضی می گفت چرا به من لابه می کنی خواجه. توغای ديوانی و حساب و کتاب نمی دانست. بربر بود و فقط شمشير و خراج می شناخت.

چه حسی دارد مهندسی که دستور می گيرد سايتی را فيلتر کند؟ در لحظه ای که دارد سايتی را به ليست ممنوعه اضافه می کند در درونش چه می گذرد؟ همان چيزی نيست که در درون قاضی شارح می گذشت؟

مغولان نه ديوانی می دانستند نه معماری، نه طبابت و نه هيچ علم ديگر. شمشير می شناختند و ارعاب. و ما برايشان ديوانی کرديم و معماری و مملکت داری تا بالاخره مغلوب فرهنگمان شدند و در ما حل شدند. اما سالهای سياه و خون آلود و شبهای بی روزن آن ايام سر جايش است و در تاريخ ثبت شده. دوران حضيض ملتی که قاضی شارحهايش می گفتند چرا به من لابه می کنی خواجه؟

بازگشت به آرشيو يادداشتها

شعر - دريازده

2007-02-16T14:10:00.000+03:30

دريازده ی تو در توهای خويشم

بر من بکوبيد ای موجهای غريب

ای معناهای دور

بر اين مقبره ی واژگان مرده

بکوب ای خدای، ای موج بزرگ فراموشی

از خويش به خويشم کش

دی 85
م.6.ب

بازگشت به آرشيو شعر و داستان

چرکابهای واپسين يک دمل چرکی

2007-02-16T02:04:00.000+03:30

پيش از آنکه به اين مطلب بپردازم، عنوانی که برای آن برگزيدم مرا به جای ديگری پرتاب کرد و آن توجه به فضای عمومی نه چندان دلپذيری ست که بر ما حاکم و غالب است و اينجا و آنجا چرکاب می ريزد!
هر مطلبی که نوشته و يا بيان می شود، فارغ از سطرهای نوشته و نانوشته يا سطرهای سپيد و سياه، به دو بخش قابل تفکيک است. يک بخش آنچه بيان می شود و بخش ديگر چرايی آن. يک بخش آن است که چه و چه ها گفته می شود و بخش ديگر آن است که چرا گفته می شود و چراهای ديگر پيرامون گفته شدنش. و حال بپردازم به خود مطلب:

پيرامون زخم و چرک و چرکاب و درد و لجن و دمل با کاربرد استعاری تا دلتان بخواهد خوانده ايم و نوشته ايم و گفته ايم، ولی شنيدن اين کاربرد استعاری از کسی که در عالم واقع و بصورت غير استعاری با اين مفاهيم سر و کار دارد، بعد ديگر و تاثير مضاعفی به آن می دهد! شنيدن اين استعاره از کسی که وقتی می گويد چرک، بدن و باکتری و سلول و ژن را تا خرتناق می شناسد و غير از داشتن شناسنامه و شجره نامه ی موضوع، مواجهه ی روزانه و حضوری هم با موضوع دارد، واقعيترش می کند شايد!
موضوع از اين قرار است که امروز با محققی که پزشک متخصص مجربی هم هست بحثی داشتم پيرامون اصلاحات در طول زمان و اينکه کجا ايستاده ايم. استاد در پس بيانش معتقد بود که پديده ی احمدی نژاد يک ضرورت تاريخی است و می گفت اين مثل چرکابهای آخر يک زخم قديمی ست.

در مورد زخم و چرکابش که شکی نيست. ولی آنجا که جای شک دارد رو به التيام بودن زخم و چرکاب آخر بودن اين پديده است! نشد که آرامش اين بزرگوار را بر هم زنم و بگويم اگر در جای اين زخم قديمی يک کلنگ فرو کردند تکليف چه می شود!

البته شکی نيست که نقطه نظر استاد کاملا متين است و در دراز مدت تعبيری درست ارائه می دهد، ولی از بد حادثه اين ماييم که در سر بزنگاه سبز شده ايم.

در حال حاضر هم مثل تصوير يک دهانيم که در حال فرياد و در وضعيتی که تا جا دارد باز شده، منجمد و خشک شده...

بازگشت به آرشيو يادداشتها

از مطالب ديگران - رحم اجاره ای

2007-02-12T14:45:00.000+03:30

اين هم مطلبی از سايت سلامت نيوز، که توجهم را جلب کرد.

سلامت باشيد!

مطلب راجع به اجاره ی رحم است برای زوجهايی که مشکل ناباروری دارند. اقشار کم درآمد از اين پس می توانند غير از فروش کليه و بعضی اعضای ديگر، رحم اجاره دهند. اجاره کنندگان سخاوتمند هم می توانند نگران نباشند که قيافه شان از حافظه ی تاريخی جامعه رخت بربندد و جهان از ژن مرغوبشان محروم شود.

مطلب با توجه به اينکه در يک سايت پزشکی چاپ شده نگارش عجيبی دارد. عنوان مطلب در خود سايت سلامت نيوز اينست: رحم اجاره ای، هشت ميليون تومان
http://www.salamatnews.net/interview.aspx?ID=36

بازگشت به آرشيو مطالب ديگران

از ديوارنويسيهای يک ديوانه- نمی خواهم به تو بينديشم

2007-02-11T16:23:00.000+03:30

جمله ای به ياد ماندنی که سالها پيش از مکتب ذن آموختم و زندگيم را تغيير داد، ولی هيچگاه آنجا که بايد، درست رعايتش نکردم:

انديشيدن به اينکه من ديگر نمی خواهم به تو بينديشم، همچنان به تو انديشيدن است.

پس بگذار نينديشم،

که نمی خواهم به تو بينديشم

بازگشت به آرشيو ديوارنويسيهای يک ديوانه

طنز - آقا، عقاب منو نديدين؟

2007-02-04T10:16:00.000+03:30

وقفه ای طولانی در تحرکات يا گوسفندچرانی اينترنتی ما افتاد که حداقل مستوجب اشارتی ست. از بهانه ی کار و سفر و بلايای طبيعی و مصنوعی که بگذريم، فقره ی آخر زمينگير شدن در امواج يک جنون نزديک بود. جنون نگارنده نبود خوشبختانه، هرچند به قولی "فاصله ای نيست تا جنون، از اينجا که منم". جنون مثل اين است که يک پيچ را درست نپيچی!

و در اين فقره ی اخير، دوست بنده درست نپيچيد و راهی دره يا به عبارتی تيمارستان شد. حالا از اين توضيح شخصی بگذريم، در اثر وقايع اخير به ياد ماجرايی افتادم که يکی از دوستان تعريف می کرد:

سالها قبل يک تهيه کننده ی سينما برای فيلمی يک عقاب از باغ وحش تهران کرايه کرد! در اثر اشتباهی عقاب فرار کرد و مرد بيچاره بدنبالش راه افتاد. عقاب حرامزاده هم نامردی نکرد و رفت کوچه ی پايينی باغ وحش و در درختان تيمارستان چهرازی جا خوش کرد! مرد هم بی خبر از همه جا در زد و گفت: آقا ببخشيد، عقابم اومده تو حياط شما!

حدس زدن بقيه ی ماجرا خيلی سخت نيست! يکی درو براش باز کرده و گفته البته قربان! بفرمايين! خوش اومدين. و بلافاصله مرد بيچاره رو خوابوندن و يکی از اون آمپولا زدن به ماتحتش. چون هم کسی خبر نداشته که مرد بيچاره کجاست، 15 روز همانجا نگه داشته شده. در تمام اين مدت هم اصرار داشته سالمه و فقط عقابش فرار کرده!

حالا شما عقاب منو نديدين؟

بازگشت به آرشيو مطالب طنز و هزل

طنز - سعدی و آروغ

2007-01-14T11:49:00.000+03:30

پيرمردی را می شناختم که هر از گاهی يک آروغ جانانه می زد و می گفت: «الهی تو را شکر!»
يک روز در افکار شيرينی بودم که استاد نابهنگام يک آروغ لجن کشيد وسطش و تمام روياهای مرا طرفه العينی به باد داد! بلافاصله گفت: «الهی تو را شکر!»

من که صبر از کف داده بودم گفتم: " هر چی خداپرست بود رم دادی با اين شکرگزاريت بی انصاف! اينی که تو شکر می کنی خداست يا لوله باز کن؟!"
از لای دندانهای نيم افتاده و کرم خورده اش قهقهه ای زد و گفت: شيخ سعدی عليه الرحمه می گه هر نفسی که فرو می رود ممد حيات است و چون بر آيد مفرح ذات..!
گفتم: "آره، ولی همين شيخ سعدی جايی خطاب به يه موذن انکر الاصوات می گه تو که قران بدين نمط خوانی، ببری رونق مسلمانی!
سری تکان داد و يک "سلامت باشی" گفت و زد به چاک! آروغ بعدی را در راه زد و "الهی تو را شکر"ش را هم جايی زمزمه کرد که من ديگر نمی شنيدم!

دوست ديگری که ايضا روياهای خوشش پاره و لجن مال شده بود در حال نگاه به خراميدن پيرمرد گفت: خدا کم نبود، سعدی رو هم بست به آروغش! به اندازه ی کافی بدبختی داريم. همين مونده که استاد هر از گاهی همچين قرچ بکشه وسط اعصاب و زندگی ما!

بازگشت به آرشيو مطالب طنز و هزل

طنز - جغد و سخنرانی

2007-01-09T22:07:00.000+03:30

چند روز پيش در يک دوره ی بين المللی (البته بين کدام ملل بماند!) از دست قضا با چند دوست افغانی دم خور شدم. ناگفته نماند زبان فارسی افغانها و تاجيکها نسبت به فارسی ما با طراوت تر و قديمی تر است. مثلا به اين چند جمله توجه کنيد:

يگانی خانه در دوشنبه ويران نشد! تا زابل دو ساعت منزل راه است!

البته گاهی اين طراوت دسته گل هم به آب می دهد! مثلا بجای "اينجا اشتباه کرديد" می گويند: اينجا غلط کردی!

حال از اين مقدمه بگذريم. يکروز که وارد شدم، ديدم همه ی اين دوستان ساکت شده اند و دقيق به تلويزيون نگاه می کند و گوش می دهند! نگاهی کردم و ديدم تلويزيون سخنرانی يکی از مقامات کبيره را نشان می دهد. اين موضوع باعث تعجب و تفريح دوستان ايرانی شد و وقتی جويای علت شديم، کاشف به عمل آمد که رفقای افغانی به زبان دقيق شده اند نه معنا!

حالا اين موضوع چه ربطی به جغد داشت؟! می گويند فروشنده ای يک جغد را به جای طوطی به مردی فروخت. چند وقت بعد از مرد پرسيدند حالا اين طوطی تو حرف می زند؟ گفت نه! ولی وقتی ديگران حرف می زنند با دقت گوش می کند!

بازگشت به آرشيو مطالب طنز و هزل

داستان - همين کاپيتان

2007-01-09T20:39:00.000+03:30

همين، کاپيتان

بازم می‌گم!
رفته بودم واسه يه سرويس لباس‌شويی که يارو از ما خوشش اومد و يه مخصوص واسه ما پيچيد که فقط يادمه چند پک زدم. همين! ببين، اين لامپ سقفی رو خاموش کن!

شب بود. آره، حتما شب بود. تنها چيزی که بعد از اين يادمه اينه که رو اين دست اندازای سرازيری خيابون درکه بالا پايين می‌پريدم. بد سرازير شده بودم! انگار تو يه دريای طوفانی افتادی که سرازيره. يعنی درياهه شيب داره به پايين و تو ضمن اينکه تو اين موجا بالا و پايين می‌ری همين‌طور پايين هم می‌ری! واسه کاپيتان هم يه مخصوص روشن کردم. خيلی سخت با موجا می‌جنگيد. چشم هم می‌ گذاشتم، فکر می‌کردم کف رودخونه ی درکه خوابيدم. همينطور ماهرانه سکانو می‌چرخوند و از بين نهنگای وحشی رد می‌شد. می‌دونی که. نهنگا هميشه پر از آدمن. تو شيکم هر کدومشون کلی آدم نشسته، خوابيده، می‌رقصه!
پر از ارواح بودن نهنگا و از بينشون سوت کشون رد می‌شدم. چند جا سکان داشت از دستم در می‌رفت و می‌خورد به نرده‌های جدول. موجا زير پا و کف کشتیم قرچ قرچ می‌کردن و پامو قلقلک می‌دادن. ولی من که کشتی ندارم. حالا يادم نيست با چی اومدم. شايد کرايه گرفتم.
آره يادم اومد. يه کرايه گرفتم که مسافرکشه می‌گفت ماشين لباسشوييش خرابه. البته تعميرش کردم و اون برام يه مخصوص روشن کرد. ماشين لباسشوييش اشکال داشت. می‌گفت هروقت روشنش می‌کنه و توش نگاه می‌کنه می‌افته تو دريا. من همونجا تو ماشين، تعميرش کردم. بد کار می‌کرد. سرويس نگرفتم ازش. ديگه مجبور نبود لخت برونه. لباساشو رو داشبورد آويزون کرد که خشک بشه. خيلی خنديديم با هم. آخه باد، يکی از دکلا رو کند و صاف انداخت رو سر من. با هم آشنا هم در اومديم. قبلا تو رودخونه ی درکه ديده بودمش.
اصلا بايد از اول حالم تو شيکم يه نهنگ جا اومده باشه. همه رو می‌شناسم اينجا. داشتم با همسايه ی اتاق روبرويی دعوا می‌کردم. داشت به لامپ سقفی دم در اتاقش ور می‌رفت که ناکس تا منو ديد گفت بسکه برق می‌سوزونی صابخونه برق ما رو هم قطع کرده. حرفمون شد و بی‌ناموس با دکل زد تو سرم. آخه من روزی چند تا ماشين لباس‌شويی تعمير کنم؟ تازه می‌دونی نهنگا روزی چند تا آدم می‌خورن؟ من که نمی‌تونم مث اون برم مسافرکشی. خلاصه يه مخصوص با هم روشن کرديم و خنديديم و رفتيم رو عرشه دراز کشيديم. کرايه پيدا نمی‌شه اينجور وقتا. پيدا هم که می‌شه انقد هوا گرمه که کاپيتان لخته. من دوست ندارم کسی تو کشتيم لخت بشه. می‌خواد همسايه باشه يا مسافرکش. مخصوصا وقتی تو درکه لنگر انداخته باشم يا تو سرازيريش با موجا و نهنگا بجنگم. واسه همين بود که انداختمش تو ماشين لباس‌شويی و موجا بردنش.
همين، کاپيتان!

حالا اين لامپ سقفی رو خاموش کن!

م.6.ب
مهر 84

بازگشت به آرشيو داستان و شعر

از مطالب ديگران - افسانه و اسطوره

2007-01-06T12:35:00.000+03:30

دوست بزرگوارم ميثم، تغيير آدرس وبلاگ افسانه و اسطوره را طی متنی مخوف و فک شکن به سولاخبان خُرد سولاخی ابلاغ کرد. بدين وسيله خواستم هم شما را به خواندن اساطير زيبای ايرانی در اين وبلاگ دعوت کنم و هم شما را در رعشه های ناشی از خواندن اين مکتوب شريک نمايم! ضمن اينکه آن بزرگوار بنده را ناجوانمردانه مورد اصابت الطاف سنگينتر از ابعادم قرار دادند که در اينجا کمال تشکر و اعتراض را ابراز می نمايم! «به ايشان بفرماييد که ما آن هيچ هم نيستيم» ! و اين هم متن ميثم نازنين:

--------------------------

والسلام علی من اتبّع الهدی

و اما بعد ....... کما آن که اجلـّه ی رجال بر این قول علما جمعا ً متـفـّـق اند که به محضر ِ زعمای خویش مسوّده ای مکتوب کردن، خلاف ِ شأن و ادب است؛ لیکن از جانب ِ این حقیر ِ ضعیف، کلامی چند بدان محضر عالی صادر گردید.

باشد که این مرتبه نیز چون عهد ِ مألوف ِ آن سلطان کرم و سخا، قلم عفو بر مسوّده ی این قاصر ِ جاهل رود. و کما قوله تعالی فی محکم کتابه : و اذا مّرو بالجاهلون قالو سلاما ( و چون بر نادانان گذرند گویند سلام ما و خدا بر شما باد !!)

جناب حقیر و احقرمان، به حضرت مسطتاب اجّل عالی مکان سولاخ بان عارض است که به ادّله ی بی شمار، مجبور به ایجاد تارنمایی علیهده شدیم.

من جمله تأخیر در یومیّه سازی و یا از قبیل قصور زعمای رجال و مدیران ِ عنکبوت صفت و تار نما گردانان ِ بی مروّت ِ برسین بلاگ !! در عرصه و عرضه ی نیازمندی های عمله و اکره ی رؤیت کنندگان ِ تارنمای این کاتب و بسیاری از دیگر قصور.

از حضور حضرت عالی خاضعانه مستدعی است نسبت به درج مجّدد ِ آدرس ِ تارنمای این بنده ی سراپا تقصیر، اوامر لازم را به ابواب جمعی تارنمای محترمه !! اعلام فرمایید.

باشد که در راه ِ اعتلای علوم ِ ضاله و استفسار ِ اساطیر الاولین از عیون ِ کـُتب الآخرین، به کافـّه ی مسلمین و مؤمنین مددی به ید ِ فهم و ادراک ِ اندک ِ خویش رسانم و تیری از خزانه ی غیب به ما تحت ِ کافـّه ی مشرکین و معاندین.

کما قال الله التعالی فی محکم کتابه : و ما أوتیتم من العلم الا قلیلا؛ و ایضا : و قال هی اساطیر الاولین؛ که ترجمه ی آن از برای نافهمان ِ وحی الهی چنین است که فرمود : ندادیم به شما آدمیان ِ (نادان) مگر اندکی از علم الهی را، و ایضا : گفتند که این سخنان یاوه همانا داستان های بیهوده ی نخستینیان است.

باشد که این سعی قلیل، اجری کثیر ما را رساند و مددی شود ما را در یوم الوحشة و مصباحی شود تابعان هدایت را در این ظلمات مهجوری و مغفولی. و امـّا این هم نشانی جدید:

http://baastaan.blogfa.com

ظلّ عالی مستدام.

و نلتمس منکم الدعا و النسیان !!

احقر العباد. میثم ابن محسن ارشادی شمیرانی

و من الله التوفیق و علیه التکلان

کتبتُ فی یوم الاخر من الذی حجـّة الحرام

سنه ی 1427 من الهجرة

--------------
بازگشت به آرشيو مطالب ديگران

داستان - خودش می شه

2007-01-06T02:03:00.001+03:30

خودش می شه

ببين، از در اصلی که می ری تو سه تا خلا هست. من هميشه سعی می کردم دست چپی رو انتخاب کنم که يه پنجره اش مستقيم به بيرون باز می شه. همه ی پنجره‌ها کوچيکن و بيخ سقف. بقيه، پنجره هاشون به همديگه باز می شه و هوای دست چندم می زنه تو. نافرمن کلا. کارت سخت می شه. هر خلا، دو تا پنجره داره اندازه کله ات! يکی اينور، يکی اونور. تو دست چپی يا سکوته يا صدای باد که از رو بيابون پشت پنجره رد می شه. حال ميای. من خودم يه رفيقی داشتم که از همون پنجره با بيرون جنس رد و بدل می کرد. می دونی، آدمای اين دور و بر می خارن واسه اين کارا! البته اون قضيه، يه کم بعد آفتابی شد و رفيق ما رو هم حسابی مالوندن! ديگه از اون به بعد معمولا يه سرباز زير اون پنجره گشت می زنه و زاغ سيا چوب می زنه.
ببين، همه اينايی که گفتم مال روزاست ها! شبا کمتر کسی اونورا پيداش می شه. کسی وجودشو نداره، چون خيلی خطريه! می گن جک و جونورای عجيب غريب داره. قديمی ترا می گن. من که تازه اومده بودم يکی از قديميا می گفت يه روز صبح رفيقشو دم در اصلی پيدا کردن. بيهوش بوده و حسابی خط خطی شده بوده. جای يه چنگ عميق رو صورتش بوده. سه تا شيار عميق موازی. به هوش که اومده، گفته شب قبل، نصفه‌های شب از در رفته تو. تازه داشته دستشو می شسته که يه تکونی احساس می کنه. در اصلی نيمه باز بوده و فانوس دم در، يه نوار از راهرو رو روشن کرده بوده. تا بر می گرده، يه سايه تو تاريکی می بينه. فقط يه لحظه. سايه يه آن می آد طرفش. چيزی شبيه سر داشته. مث يه اسفنج سوراخ سوراخ بوده و پر از چاله چوله و برآمدگی. سريع، ولی نرم حرکت کرده و اون فقط تونسته فرياد بزنه. بعد از اين صحنه ديگه چيزی يادش نمی اومده. تازه می گفته چند سال قبلش که اون هم تازه اومده بوده، يه روز صبح نعش يکی از بچه ها رو پشت در اصلی پيدا کردن که جای يه زخم رو گردنش بوده. دو تا سوراخ عميق کنار هم. بعد از اون قضايا، ديگه اگه کسی نصف شب تنگش بگيره، يا تا صبح به خودش می پيچه، يا بيرون کارشو می کنه. تازه چند ماه پيش هم بچه ها می گفتن يه روز صبح، کله ی سربازی که روز قبل زير اون پنجره ی دست چپی گشت می زده رو سيم خاردارای سر ديوار پيدا کردن. بدنشو هنوز کسی نتونسته پيدا کنه. هيچ ردی از خونريزی هم نداشته. تميز تميز. همون کله شو فرستادن تهرون که خانواده ش خاک کنن.
ولی ببين، اينا همش حرفه! از اين حرفا همه جا ممکنه بشنوی. من خودم زياد اونجا بودم. بعضی شبا يه چارپايه می بردم اونجا و در اصلی رو باز می ذاشتم که نور فانوس بزنه تو. تو همون دست چپی می نشستم. واسه خودم سيگار می کشيدم. بعضی وقتا کتاب هم می بردم می خوندم. از اون پنجره راحت می شه رفت بيرون و برگشت تو. اگه بخوای، بدنت به هر شکل در می آد. کافيه بخوای. مث يه توده بخار که از دودکش هر می زنه، می ری. اينو يه شب که رو چارپايه نشسته بودم، اونی که از پنجره اومد تو بهم گفت. خونگرم بود. نشستيم با هم کلی گپ زديم و سيگار کشيديم. بعدش از پنجره رفتيم بيرون و کلی گشت زديم. چه مهتابی بود. از سيم خاردارا و از اون بيابون پشت پنجره رد شديم و رفتيم تا خود دريا. تا دم دمای صبح کنار دريای عمان نشستيم. صفايی داشت. سپيده که زد، خدافظی کرديم و من برگشتم. خودم برگشتم. کاری نداره. باور کن.

حالا که دارم اينا رو می نويسم قراره فردا صبح بسپرنم به جوخه و سينه ی ديوار. ولی من ديگه نمی ترسم. خيلی وقته نمی ترسم. چند وقت بعد از اون شب، يه شب ديگه از اينور بيابون رد شدم و اومدم تهرون. چه عوض شده بود. يه راست رفتم که سری به دوست دخترم بزنم. خواب بود. دلم نيومد بيدارش کنم، چون داشت جنگلای شمالو خواب می ديد. تازگی منو نديده، ولی وقتی ببينه حتما دوست دخترم می شه. بچگی ها تو تهرون همبازی بوديم. فردا شب بايد برم سراغش.ببين، چيزی نيست. من خودم شبايی که بيرون می رم بارها از صخره های بلند پايين می پرم يا ساعتها زير دريا چرخ می زنم. چند تا گلوله که می ره تو تنت، کاريت نداره. بايد تنتو روون کنی. از هم باز کنی. روی ديوار پهنش کنی. بايد فکر کنی گلوله جزو تنته. مث سيم خاردار. مث دريا. خودتو که تو دريا پهن کنی با دريا يکی می شی. تمام سواحلو يه جا می بينی. اندازه خودت. دور خودت. يه جور ديگه می بينی. تموم ماسه ها و آلونکا و کشتيا و پادگانا کنارتن. کوسه‌ها و مرجانا تو سينه‌تن. اونقدر بزرگ می شی که می تونی همه شونو يه جا بغل کنی. می‌تونی کش بيای رو کوير، پهن شی رو دماوند، ولو بشی رو تهرون.ديگه صبح نزديکه و من زياد وقت ندارم. همين که تو تونستی تا اينجا بيای و اين نامه رو پيدا کنی، معلومه جنمشو داری. تا اينجاشو خوب اومدی. ولی يادت باشه برو دست چپی. منتظر چيزی نباش. تقلای بی‌خود هم نکن. فقط نترس. خودش می شه!

بهمن 84

م.6.ب

بازگشت به آرشيو داستان و شعر

اندر احوالات فيلترينگ يا سولاخينگ

2007-01-05T02:19:00.000+03:30

فيلترينگ برای اتلاق به چيزی که اينجا اتفاق می افته به نظر من ترم غلطی ست. چون فيلترينگ يعنی اينا رو نبين، بقيه شو ببين. ولی منطقی که در فيلترينگ ما اتفاق می افته اينه که اينا رو ببين، بقيه شو نبين!

فيلترينگ يعنی ايجاد سايه هايی در روشنايی. بنده واژه ی جايگزين سولاخينگ رو پيشنهاد می کنم که يعنی ايجاد روزنه هايی در تاريکی! بنده جدا برای صرفه جويی در وقت و انرژی و هزينه های سنگين فيلترينگ، عمل سولاخينگ رو پيشنهاد می کنم. يعنی به جای اينکه ليست طويلی از نامهای سانسوری را به نرم افزار مربوطه معرفی کنند، ليست کوچکتری از نامهای مجاز را معرفی کنند.

يک جمله ی تاريخی هست منسوب به عين الدوله. در جواب کسی که گفته بود پا روی دم ما نگذاريد، گفت شما اول حدود دمتان را مشخص کنيد!

دم کلفتی هم بد دردی ست! اينجا همش دم و دنبالک است و برای اينکه پا روی دمی نذاری بايد اصلا راه نری.

بازگشت به آرشيو يادداشتها

شعر و داستان

2007-01-03T03:00:00.000+03:30

آرشيو شعر و داستان

داستان:

همين کاپيتان

خودش می شه

گيسو

-------------------------

شعر:

دريازده
عارضه ای بی نام
دشنه ای ورز می دهيم

رابطه ی ايمان با دار

2007-01-02T16:44:00.000+03:30

-من زندگی ام را بعنوان يک سياستمدار نظامی با جنگ، آغاز کردم. پس مرگ مرا نمی ترساند. ما به بهشت می رويم و دشمنان ما به قعر جهنم...

از واپسين جملات صدام بود پيش از اعدام.

ايمان با جوخه و دار قرابت عجيبی دارد. دار محکی ست برای ايمان. جوخه گواهينامه ی ايمان است. اين آزمايش سخت در طول تاريخ قبول شدگان و مردودهای فراوان داشته. صد البته از ديد نگارنده نه قبول شدنش فضيلت است و نه مردود شدن. نه ايمان فضيلت است و نه بی ايمانی. برای جلوگيری از سوء تفاهم ابتدا بايد واژه ی سنگين و باردار ايمان را از ايمان مذهبی جدا سازم. ايمان يعنی باور و يقين درونی به هر چيز و شخص با ايمان يعنی کسی که به آنچه می انديشد، می گويد و می کند يقين دارد، تا پای جان.
آيا يقين دارد؟ جوابش پای چوبه ی دار يا جوخه ی اعدام مشخص می شود. آنجا که محضر مرگ است. مقابل دار می لرزد يا محکم می ايستد؟ می گريد يا لبخند می زند؟ ضجه می زند يا شعار می دهد؟

صدام از مرگ نهراسيد. هيتلر هم از مرگ نهراسيد. خلبانان ژاپنی عمليات کاميکازا و سامورايی ها هم از مرگ نمی ترسيدند. بسياری اعداميون سياسی کشور خودمان هم از مرگ نهراسيدند. کسی که هواپيمای مسافربری را به برج تجارت جهانی کوبيد هم از مرگ نهراسيد. همگی آنها در يک چيز مشترکند و آن اينکه به چيزی ايمان داشتند.

صدام به مرگ لبخند زد و آيه های آخرش را هم خواند. آيا صدام واقعا به مرگ لبخند زد؟ به گمان نگارنده صدام نه به مرگ، بلکه به جاودانگيش لبخند زد و به تصويری که از خودش در تاريخ ترسيم می کرد.

صدام و هيتلر هردو نظامی بودند. نظامی با گلوله و زخم و مرگ خو می گيرد. فرشته ی مرگ هميشه در اطرافش پرواز می کند. تعريف نظامی از مرگ تعريفی ديگرست. فاصله ی نظامی با مرگ و با کشتن يکی ست: فشار انگشت بر ماشه.

بنابراين به نظر نگارنده نه نهراسيدن از مرگ فضيلت است و نه ايمان. خصوصا ايمانی که کشتن انسانها را تجويز می کند.

اين روزها اظهار نظرهايی در کوچه و بازار می شنوم که حداقل عارضه اش قلقلک است! می گويند صدام مرد بود! چه مردی! صدام نترس بود. صدام مسلمان بود. صدام قهرمان بود...

چه آسان در هم می ريزند و به هم می پيچند اين معيارهای اخلاقی!

صدام فقط نظامی بود و با ايمان. اينرا پای دار هم نشان داد.

بازگشت به آرشيو يادداشتها

کشوری به نام عراق- به بهانه ی آويختن صدام

2006-12-31T04:09:00.000+03:30

بالاخره صدام آويخته شد و رفت. مطلبی راجع به رفتن صدام نوشته بودم. کاش با اعدام صدام نامش را کمتر بشنويم، بلکه آرام آرام زخمهای قديميمان پوست ببندد و چوب داخلش نچرخانند. ولی در اين مورد زياد خوشبين نيستم! از ذهن ما که هرگز، از حافظه ی تاريخيمان هم نخواهد رفت. صدام ظاهرا آويخته شد.

صدام به جرم کشتن صد و اندی شيعه ی جنوب عراق اعدام شد. خبر مضحکی نيست؟! از بحث روشنفکرانه ی قباحت اعدام بگذريم. اصلا فرض کنيم صدام به چند سال زندان محکوم شد. اگر مثلا می خواندم "صدام به جرم جنايت عليه بشريت يا به کشتن دادن 752342 نفر در دادگاه نورنبرگ به دو سال زندان محکوم شد" حس بهتری داشتم.

اما صدام حسين در بغداد به جرم کشتن صد و چند نفر اعدام شد. اين حکم دادگاه که برايم بيشتر تمسخر و دهن کجی می نمود، مرا به ياد بخشی از کتاب صد سال تنهايی مارکز انداخت. جايی راوی در فضايی کابوس گونه شاهد کشته شدن صدها انسان در خيابان و انتقال جسد آنها مانند زباله با کاميونهای نظامی بود و روز بعد راوی در همان خيابان شاهد بود که مردم بگونه ای می گذشتند و زندگی می کردند که انگار هيچ اتفاقی نيفتاده! راوی به شک می افتاد که وقايع ديشب را واقعا ديده.

مطلبی درباره ی لايه های پنهان جنگ خواندم که مطالعه ی آن خالی از لطف نيست.

به هر روی به بهانه ی بسته شدن اين برگ از تاريخ، مروری می کنيم بر تاريخ کوتاه کشوری به نام عراق، فارغ از تاريخ مشترکی که با اين سرزمين داشته ايم و اتفاقا جناب صدام حسين -سردار قادسيه- به نفع خود مصادره کرده بود. ( ضمنا بغداد يعنی بغ-داد يعنی داده وهديه ی خدا. شهری که کنار خرابه های تيسفون، پايتخت پر طمطراق ساسانی برپا شد. همچنين عراق معرب اراک بمعنی ايران پايين يا ايران کوچک است. )

در 11 نوامبر 1920 - بدنبال شکست امپراتوری عثمانی در جنگ اول جهانی در قرار دادی که بنام سايکس – پيکوت خوانده می شود؛ عراق امروز از تکه پاره شدن امپراتوری عثمانی توسط فرانسوی ها و انگليسی ها (و کشيدن مرزها در نقشه با خط کش) بوجود آمد. بعدا انگليسی ها بر آن تسلط يافتند و آنرا را "ايالت عراق" نام گذاشتند. امير فيصل که از عربستان آورده بودند به عنوان اولين پادشاه خاندان هاشمی اين مقام را از تی ای لورنس (که به لورنس عربستان معروف است) تحويل می گيرد.

در سال 1932 - قيموميت و اختيارات انگلستان در عراق پايان می پذيرد و عراق استقلال ظاهری بدست می آورد.

در سال 1933 - سلطان قاضی بجای پدرش سلطان فيصل بر سر کار می آيد. سلطان قاضی عراق را از کويت جدا کرد.

در آوريل 1939 - سلطان قاضی در يک تصادف اتومبيل کشته شد و پسر 4 ساله اش فيصل دوم به جانشينی او برگزيده شد. برادر سلطان قاضی، عبدالله تا 1953 به عنوان نايب السلطنه انتخاب شد.

در سال 1941 - رشيد علی الگيلانی با حمايت انگليسيها کودتا کرد و قدرت را به دست گرفت.

در سال 1945 - عراق به عضويت سازمان ملل در آمد. در همين زمان رهبر کرد ها مصطفی بارزانی برعليه حکومت مرکزی دست به شورش زد. بارزانی پس از شکست به شوروی پناه برد.

در سال 1948 - عراق به همراه ديگر کشورهای عرب منطقه وارد جنگ نخست اعراب و اسرائيل شد. عراق در قرارداد ترک مخاصمه مه 1949 شرکت نکرد.

در سال 1956 - پيمان عراق در بغداد امضا شد. اعضای اين پيمان ايران، عراق، ترکيه، پاکستان، آمريکا و انگليس بودند.

در 14 جولای 1958 - عبدالکريم قاسم با کودتا به قدرت رسيد و سلطان فيصل و عبدالله را اعدام کرد. عبدالکريم قاسم در عراق جمهوری اعلام کرد و فعاليتهای خود را در پيمان عراق متوقف کرد.

در سال 1961 - کويت استقلال خود را به دست آورد. عراق در صدد بر آمد کنترل کويت را به دست گيرد ولی با اعزام نيروهای انگليس مجبور به عقب نشينی شد. کردهای طرفدار ملا مصطفی بارزانی و جلال طالبانی در شمال عراق دست به شورشهايی استقلال طلبانه زدند.

در سال 1963 - عراق استقلال کويت را به رسميت شناخت. عبدالکريم قاسم توسط احمد حسن البکر و سرهنگ عبدالسلام عارف برکنار شد و به قتل رسيد.

در 13 آوريل 1966 - عبد السلام عارف در يک تصادف هلی کوپتر درگذشت و برادرش ژنرال عبد الرحمان عارف به جای او نشست.

در سال 1967 - جنگ شش روزه ی اعراب و اسرائيل اتفاق افتاد. پس از اين جنگ حزب بعث و احمد حسن البکر قدرت بيشتری يافتند.

در 17 جولای 1968 - احمد حسن البکر و حزب بعث در يک حرکت انقلابی به قدرت رسيدند.

در سال 1970 - صدام حسين بعنوان دبير کل حزب بعث با کردهای عراق به يک توافق امضا شده رسيدند.

در6 مارس 1975 - در پی يک سلسله درگيريهای مرزی بين ايران و عراق، قرارداد صلحی در الجزاير بين دو کشور به امضا رسيد.

در جولای 1979 - حسن البکر رسما استعفا داد و صدام حسين جانشين او شد.

در سپتامبر 1980 - صدام حسين قرارداد 1975 الجزاير را باطل اعلام کرد و با بمباران فرودگاههای ايران رسما به ايران حمله کرد.

در سال 1981 - راکتور اتمی که عراق در سال 1979 از فرانسه خريده بود و ساختمان آن آغاز شده بود با بمباران اسرائيل از بين رفت.

در سال 1988 - با قبول قطعنامه ی 598 از سوی ايران، جنگ 8 ساله ی عراق و ايران پايان يافت.

در 2 آگوست 1990 - بدنبال يک رشته اختلافات مرزی ميان عراق و کويت، نيروهای عراقی وارد کويت شدند و کويت را اشغال کردند. 4 روز پس از اين حمله سازمان ملل تحريم اقتصادی را بر عليه عراق به اجرا گذاشت. 2 روز پس از اين قطعنامه عراق کويت را استان نوزدهم خود اعلام کرد!

در 17 ژانويه 1991 - عمليات توفان صحرا از سوی متفقين به رهبری آمريکا عليه عراق آغاز شد و کويت بازپس گرفته شد.

در سال 1996 - برنامه ی نفت در برابر غذا از سوی سازمان ملل تنظيم شد و به اجرا در آمد.

در سال 2001 - پس از حملات 11 سپتامبر آمريکا خواستار برکناری حزب بعث عراق بود.

در مارس 2003 - آمريکا و انگليس به همراهی کشورهای ديگر هم پيمان عراق را اشغال کردند.

در 13 دسامبر 2003 - صدام حسين از يک دخمه ی زيرزمينی بيرون کشيده شد.

در 28 ژوئن 2004 - اشغال نظامی عراق بصورت رسمی خاتمه يافته تلقی شد و قدرت به دولت موقت اياد علاوی منتقل شد.

بامداد 30 دسامبر 2006 - صدام حسين به جرم قتل عام اهالی يک روستا به دار آويخته شد!

مرجع تاريخها: wikipedia encyclopedia

بازگشت به آرشيو يادداشتها

شعر - عارضه ای بی نام

2006-12-29T00:10:00.000+03:30

عارضه ای بی نام

به کوه بينديش، که لغزشی از دنياست
از فرسنگهای يکسان و از حياتهای مسطح

به امتداد آوای قعر که رسيدی
به کوه بينديش
که لغزش نتهاست
و به جملات برآمده
که لغزشی از زبان

معرض تابش کيهانی اهريمنی
به آن بينديش
که عارضه ای ست در معرض

هفتم دی 1385
م.6.ب

بازگشت به آرشيو داستان و شعر

طنز - يلدا بازی با کلی تاخير

2006-12-28T04:33:00.000+03:30

از طرف دوست خوبم (آلما) به يک بازی سريال دعوت شدم. از شکل بازی بر می آد حداقل يک هفته چرخيده و ما ته گردونه نشستيم. قراره 5 ويژگی از خودمون بگيم و 5 نفرو به بازی دعوت کنيم. در واقع حالا توپو انداختن تو زمين ما! چون دير شده احتمالا بشه جر زد.

يک - از اونجايی که بچگی ها اگه توپمون می افتاد تو حياط همسايه هميشه توپمون پاره می شد، من هم آدم بد اخلاقی هستم و اين توپو پاره می کنم و به کسی پاس نمی دم! هرکی خودش اومد توپو گرفت، خونش پای خودش. با ايميلها و پيغامهای موبايل که صد دست می چرخه هم ميونه ی خوبی ندارم. می گيرم ولی معمولا به کسی نمی دم! من کوچه ی بن بستم!

دو - از اونجايی که آدم چموشی هستم می گم چرا 5 ويژگی؟ من 4 تا می گم.

سه - از اونجايی که مشکلات کاليبری سنگينی دارم که با يک مزرعه سنجد هم قابل اصلاح نيست، می گم 4 تا هم زياده. 3 تا می گم

چهار - از اونجايی که خيلی تو رودربايستی و معذوريت اخلاقی گير می کنم يه بند ديگه هم می نويسم

پنج - از اونجايی که حافظه ی کوتاه مدتم تعطيله و مخصوصا مسائل کم اهميتو فوری فراموش می کنم پنجميشم نوشتم

پنج -ج- ياد يک حکايت قديمی هم افتادم که نمی دونم به کدوم بند مربوط می شه يا نمی شه. به همين دليل می گم!

پيرمردی که معرکه گرفته بود و عده ای رو دور خودش جمع کرده بود، دستشو گرفت به ديوار که از جاش بلند شه و گفت ای داد از جوونی! در حينی که داشت به سختی از جاش بلند می شد از دستش در رفت و يه چيزی گفت قارپ! نگاهی به جمع کرد و گفت : بين خودمون هم باشه جوونی هم گهی نبوديم!

آهان! يادم اومد چه ربطی داشت! ما گفتيم توپو پاره می کنيم، ولی در واقع چاره ای جز پاره کردن توپ نداريم! چون هم ما پای شوت نداريم، هم همسايه هامون همگی توپ-پاره-کن و بی اعصاب هستن! اينه که خودمونو ضايع نمی کنيم و می گيم اعتقادی به شوت نداريم! ضمن اينکه بازی و شوت بيات شده ديگه. مرحمت زياد

بازگشت به آرشيو مطالب طنز و هزل

از مطالب ديگران - محدوديت ذهنی يا محدوديت واقعی

2006-12-27T01:02:00.000+03:30

اين مطلب را از يک ايميل برداشتم و متاسفانه منبعش مشخص نيست. ولی بخاطر جذابيت مطلب آنرا با پاره ای تغييرات می آورم:

حيوانات به سادگی به ما نشان می دهند که چطور می توان محدوديتهای ذهنی تحميل شده را پذيرفت . کک، فيل و دلفين مثالهای خوبی هستند.
اگر يک کک را در ظرفی قرار دهيم از آن بيرون می پرد . پس از مدتی روی ظرف را سرپوش می گذاريم تا ببينيم چه اتفاقی رخ می دهد . کک می پرد و سرش به در ظرف می خورد و با کمی سر درد پايين می آيد. دوباره می پرد و همان اتفاق می افتد. اين کار مدتی تکرار می شود. سر انجام در ظرف را بر می داريم. کک دوباره می پرد ولی فقط تا همان ارتفاع سرپوش برداشته شده. درست است که محدوديت فيزيکی رفع شده است ولی کک فکر می کند اين محدوديت همچنان ادامه دارد.
فيلها را مي توان با محدوديت ذهنی کنترل کرد . پای فيلهای سيرک را در مواقعی که نمايش نمی دهند می بندند . بچه فيلها را با طنابهای بلند و فيلهای بزرگ را با طنابهای کوتاه. به نظر می آيد که بايد بر عکس باشد زيرا فيلهای پرقدرت به سادگی می توانند ميخ طنابها را از زمين بيرون بکشند ولی اين کار را نمی کنند. علت اين است که آنها در بچگی طنابهای بلند را کشيده اند و سعی کرده اند خود را خلاص کنند. سرانجام روزی تسليم شده، دست از اين کار کشيده اند. از آن پس آنها تا انتهای طناب می روند و می ايستند. آنها اين محدوديت را پذيرفته اند.
دکتر ادن رايل يک فيلم آموزشی در مورد محدوديتهای تحميلی تهيه کرده است . نام اين فيلم "می توانيد بر خود غلبه کنيد" است. در اين فيلم يک نوع دلفين در تانک بزرگی از آب قرار می گيرد. نوعی ماهی که غذای مورد علاقه ی دلفين است نيز در تانک ريخته می شود . دلفين به سرعت ماهيها را می خورد . دلفين که گرسنه می شود تعدادی ماهی ديگر داخل تانک قرار می گيرند ولی اين بار در ظروف شيشه ای. دلفين به سمت آنها می آيد ولی هر بار پس از برخورد با محافظ شيشه ای به عقب رانده می شود. پس از مدتی دلفين از حمله دست می کشد و وجود ماهيها را نديده می گيرد. محافظ شيشه ای برداشته می شود و ماهيها در داخل تانک به حرکت در می آيند. آيا می دانيد چه اتفاقی می افتد ؟ دلفين از گرسنگی می ميرد. غذای مورد علاقه ی او در اطرافش فراوان است، ولی محدوديتی که دلفين پذيرفته است او را از گرسنگی می کشد .
ما دلفين نيستيم. فيل و کک هم نيستيم، ولی می توانيم از اين آزمايشات درس بگيريم زيرا ما هم محدوديت هايی را می پذيريم که واقعی نيستند. به ما می گويند يا ما به خود مي گوييم نمی توان فلان کار را انجام داد و اين برای ما يک واقعيت می شود. محدوديت ذهنی به محدوديتی واقعی تبديل می شود و به همان مستحکمی . چه مقدار از آنچه ما واقعيت می پنداريم واقعيت نيست بلکه پذيرش ماست؟

ما ياد می گيريم تا همان ارتفاع درپوش شيشه ای بپريم انگار...

بازگشت به آرشيو مطالب ديگران

از مطالب ديگران

2006-12-26T01:24:00.003+03:30

آرشيو مطالب ديگران

چه نبايد کرد

شکست سکوت از عبدالله رمضان زاده

ترکيب شيميايی عشق

رحم اجاره ای

افسانه و اسطوره

محدوديت ذهنی يا محدوديت واقعی

تقار ماست

2006-12-22T16:32:00.001+03:30

از ويژگيهای بارز و شاخص فرياد بايد آن باشد که به موقع کشيده شود! فرياد هم بيات می شود. اين گونی سوراخ ما پر است از فريادهای بيات شده که ديگر فرياد هم نيستند البته. به چس ناله بيشتر می مانند تا فرياد

شيخنا، شيخ اصلاحات که فريادهايش ديرهنگام شروع شد، مطلب لری بانمکی فرمودند منباب صندوقهای رای اخير!

استاد فرمودند: مگر صندوق رای تقار ماست است که گم شود و بعد از مدتی پيدا شود؟!

نکته در اينجاست که شيخنا دير بيدار شد. از مزايای آن انتخابات قبلی يکی همين بود که چرتهای چندين و چند ساله ای نظير چرت شيخنا پاره شود. خود استاد آن خواب چند ساعته را به خواب اصحاب کهف تشبيه کرد. ما هم نگفتيم چطور شد شما که سالها شاهد فرياد قربانيان آسياب خود بوديد، دم بر نمی آورديد ولی وقتی نوبت خودتان رسيد فريادتان به عرش رفت و چرتتان پاره شد؟ مرگ در اين ملک هميشه خوب است ولی برای همسايه. شيخنا صحبت از برنامه ريزی برای 50 سال آينده می کرد. اين برنامه ريزی و کانال ماهواره ای که هيچ گاه افتتاح نشد که بماند. نمی دانم چرا اين عدد 50 مرا به ياد 50 هزار تومانی انداخت که شيخنا می خواست به هر ايرانی بدهد! پادشاه اسبق هم می خواست به هر ايرانی يک پيکان بدهد. شيخنا که خودمانی ترست. شيخکان و شيخها و عالی مقامان و پادشاهان مطلبی ساده را فراموش می کنند. اينکه شما هستيد، چون ما هستيم. شما نوکر ماييد نه ما نوکر شما. اگر نوکری قابل نيستيد مصداق آن بيت قديمی هستيد که می گويد: پس بر تر شو از بر خورشيد، که رطب خميده بار نارد بيد

حال اگر چون بيد بر سر ايمان خويش می لرزيد، فرود آييد و با ما شويد والا دير نمی پاييد.

صندوق رای هم تقار ماست است شيخنا. می رود و باز می گردد. به هم زده می شود و چلانده می شود. خوب گفتيد ولی دير گفتيد. ولی دير بهتر از هرگز است. دير آمده ايد اما خوش آمده ايد. از 50 هم ديگر صحبت نکنيد چون حداقل به عمر شما نمی خورد! اين تقار ماست گنديده را هم بگذاريد نوش جان کنند که گفتنيهايمان را خودشان کشيده وار گرفتند.

بازگشت به آرشيو يادداشتها

واژگان هم حرمت و شناسنامه دارند بی انصافها

2006-12-21T16:21:00.000+03:30

می شنيديم شهيد. از زمانيکه ما چشم باز کرديم و دستان چپ و راستمان را از هم باز شناختيم اين واژه را می شنيديم. در مخيله ی تر و تازه ی ما که هر واژه تازه تعريف می شد و فضا و هاله پيدا می کرد، اين واژه رسانه ای بود. حکومتی بود. دور بود و لوث بود. رنگ غير واقعی و دروغ داشت. منفی بود. زمان گذشت و ما می آموختيم و واژگانمان فضا می گرفتند. همان موقعها بود که روزی در کتاب هوای تازه ی شاملو به شهيد برخورد کردم.
خوابيد يا بيدار، شهيدای شهر...
اين شهيد خيلی فرق داشت. حکومتی نبود. دور نبود. می توانست من باشد و می توانستم او باشم. مرگی ديگرگونه بود. اينجا بود که پی بردم اين واژه در طی بيست و اندی سال ناقابل کاملا شناسنامه عوض کرده. زمانی آنچنان باشکوه و پر طمطراق بوده که به چنان شعری راه يافته و اکنون دستاويز نامردمان شده. واژه ی شهيد اخته شده. چند نفر هوای تازه می خوانند و چند نفر تلويزيون می بينند؟ واژه ی شهيد به چنان منجلابی افتاد که رهايی از آن برايش ديگر ناممکن می نمايد. جای مهمی ست زبان. زبان يک ملت بازتاب روح جمعی ست. وقتی تمسخر نام کسانی را که چه بسا برای دفاع از مرز و بوم خود جنگيدند بر نام کوی و برزنها می بينم، شهيد در ذهنم اندوهگينانه تکرار و تکرار می شود. ميان مردمان حرمتی ندارد ديگر. جوک برايش می سازند و نامش را به اکراه برای ناميدن کوچه و خيابان می برند.
آنچنانکه هر هويتی و هر شناسنامه ای ديگرگون شده، واژگان هم از اين تاخت و تاز مصون نماندند و رنگ عوض کردند و رنگ باختند. دريغ از آن واژگان باشکوهی که به استهزاء و حضيض کشيده شدند. شکمی شدند.

وقتی در ليستهای انتخاباتی به نام رايحه ی خوش خدمت برخورد کردم بی اختيار به ياد شهيد افتادم. واژگان هم شهيد می شوند. رايحه، واژه ای چنان زيبا و روح نواز ديری نخواهد پاييد که با سيفون و خلا و عرق پا و مدفوع هم فضا شود.

دريغ از واژگان.

آخر بی انصافها، واژگان هم حرمت و شناسنامه ای دارند و خوش سلطنتی دارند برای خود، پيش از آنکه شما نامردمان به خفتشان اندازيد

بازگشت به آرشيو يادداشتها

آن مرد رای داد

2006-12-15T17:16:00.000+03:30

آن مرد آمد. آن مرد خسته است. آن مرد کلافه است. آن مرد نااميد است. آن مرد له شده و لگدمال است. اما هست. آن مرد به هيچ گرفته شده. آن مرد با عدم برابر شده. آن مرد هميشه بين بد و بدتر انتخاب کرده. آن مرد هميشه وجه المصالحه شده. بازيچه شده. پاسکاری شده. آن مرد هرجا که توانسته فرياد زده و گفته که هست. آن مرد لس آنجلس نشين نيست. آن مرد تجارت نمی کند. آن مرد کارخانه و شرکت ندارد. آن مرد پاسپورت هم ندارد ولی شناسنامه دارد. آن مرد از پول نفت وام گرفته ولی با آن نه خانه ای می تواند بخرد نه ماشينی. آن مرد هر روز از کنار قصابی رد می شود ولی هفته به هفته گوشت نمی خورد. آن مرد قهر کرده بود. به اکثريت خاموش پيوسته بود. آن مرد ياد گرفته که درهر فرصت مناسبی حضورش را به کسانی يادآوری کند که به هيچ گرفتندش.

آن مرد آمد. امروز صبح از قهر در آمد و يکبار ديگر هم رای داد تا بلکه گوشهای کر مصلحتی، صدايش را بالاخره بشنوند. ما هم به احترامش يکبار ديگر رای داديم

بازگشت به آرشيو يادداشتها

لا يطير العصفور!

2006-12-15T05:12:00.000+03:30

لا يطير العصفور بجناحيه، بل بجناحين
به ياد می آورم زمانيکه آن معلم عربی دوره ی راهنمايی با آن لبخند لای دندانهای کرم خورده و عينک ته استکانيش که يک ترک خفيف هم خورده بود (چه بسا در اثر موج انفجار) اين جمله را برای آموزش مثنی در زبان عربی از روی کتاب می خواند، مثنی را خوب ياد گرفتيم. استاد هر از گاهی که برای مرخصی از جبهه بر می گشت، چند درس عربی را يکجا به خوردمان می داد و بر می گشت. بگذريم.
جمله خيلی ساده بود. گنجشک با يک بال پرواز نمی کند، بلکه با دو بال پرواز می کند. مطلب غامضی نبود. از واضحات بود و مطرح شدنش مثل بابا آب داد بود. آن موقع ها در ذهن ساده ی ما پرواز، فقط پرواز بود و بال زدن يک پرنده. يک، فقط عدد يک بود و دو فقط عدد دو. منظورمان از حرفی که می زديم، همانی بود که می گفتيم.
خيلی گذشت که آرام آرام بفهميم هر جمله حداقل دو بعد دارد. اولی چيزی ست که گفته می شود و دومی دليل و چرايی گفته شدنش. خيلی گذشت تا بيان استعاری ذاتيمان شود و در مکالمات روزمره مان راه يابد. برای استعاری حرف زدن و پيچيدگی در زبان شاعر بودن لزومی ندارد انگار. زندگی در سرزمين شاعران بزرگ کافی ست.
اينجاست که وقتی بعد از سالها خوانده ها و شنيده ها و ديده هايمان را به ياد می آوريم و بازنگری می کنيم، جور ديگری می خوانيم و می شنويم و می بينيم و می دانيم.
ياد ماهی کوچولوی صمد بهرنگی هم اينجا به خير باد.
خلاصه آنجا منظور آموختن مثنی نبود! بهانه اش آن بود. منظور نه عصفور بود و نه جناحيه. منظور حديث کهن پرواز و آزادی بود و ديالکتيک مستتر در عدد دو.
فعلا که لا يطير العصفور! چه با يک بال و چه با دو بال. عصفور در قل و زنجيرست با دهانی که با چسب زخم بسته شده

بازگشت به آرشيو يادداشتها

از ديوارنويسيهای يک ديوانه- نمی تونی خودتو از پريز بکشی

2006-12-13T13:20:00.000+03:30

بعضی پلها يکطرفه ست و آدم فقط يکبار ازش رد می شه. وقتی گذشتی ديگه برگشت نداره. می تونی بری اونور رودخونه، ولی نمی تونی برگردی.

دانستن از اين پلهاست.

سيمی ست که اگه به خودت وصل کنی، ديگه قطع تو کارش نيست. کسی نمی تونه از پريز بکشتت! خودت هم نمی تونی

بايد بهاشو بپردازی

بازگشت به آرشيو ديوارنويسيهای يک ديوانه

از ديوارنويسيهای يک ديوانه- بايد که جمله جان شوی

2006-12-13T11:24:00.000+03:30

بايد که جمله جان شوی

تا لايق جانان شوی

بازگشت به آرشيو ديوارنويسيهای يک ديوانه

طنز - شلواری برازنده ی مرد

2006-12-08T01:10:00.000+03:30

چندی پيش در يکی از سفرهای استانی رئيس جمهور محبوب که اينبار استان کردستان را هدف گرفت، استاد "خودش" به سبک و سياق اين سفرها که جهت شيرينکاری معمولا لباس محلی می پوشند، ردای کردی به تن کرد.

نگارنده ی سولاخبان که از ديدن اين تصوير بطيع محروم ماند!

ولی يک مجری تلويزيونی لس آنجلسی که ظاهرا از هم ميهنان کرد بوده، مفعول اين تصوير واقع شده و در تريبونش اينچنين گفت: از ديدن اين تصوير، خون به رگهای گردنم دويد و گفتم آقای احمدی نژاد! اين شلوار، شلواری به پای مرد است. بر تن نامرد گشاد است!

حالا اينکه احيانا خياط مربوطه خوش ذوقی يا بد قولی به خرج داده يا اصلا شلوار کردی سايز استاد گير نياورده اند که بماند! ولی اين تز قابل توجه دو صنف است. يکی خياطان که از اين پس بايد موقع دوختن شلوار کردی، گواهينامه ی مردی از مشتری دريافت کنند! ديگری مصرف کنندگان خانگی اين شلوارهاهستند که بايد موقع پوشيدن، از مردانگی مکفی يا پر-زور-مردی برخوردار باشند!

بازگشت به آرشيو مطالب طنز

بازی با کلمات

2006-12-08T01:08:00.000+03:30

پلونيم 210 - روسيه - مرگ علمی - اختناق - تحريم - اتم - قارچ - کا گ ب - بختک - حق مسلم ماست - ژورناليسم - پارازيت - هولوکاست - هيتلر - برادر - سيبری - رفيق - استالين - استحاله - گورباچف - انحراف - پوتين - مرگ مدرن - تحميق - کربلا - خليج فارس - ايست بازرسی - بسيج - سام 6 - ميگ - مرگ با عزت - عزم ملی - دروغ - کروز - ميمون - سانسور - منبر - راه قدس - انشتين - نفت - کوپن - صف - وام - لبنان - باتلاق - تاريخ - ترياق - مرهم - شکنجه - هراس - علم - پلونيم 210

بازگشت به آرشيو يادداشتها

جمود ذهن و اينرسی انديشه

2006-12-04T01:28:00.000+03:30

جوانتر که هستيم همه چيز فصل اول است! انديشه فصل اول است. تجربه فصل اول است. رابطه و باور وشناخت و درد فصل اول است. همه چيز سرعت دارد و شتاب. هرگونه تغيير بی هيچ تاوانی و با کمترين انرژی انجام می شود. وقت شلتاق است و از شاخه به شاخه پريدن. به همان اندازه که شتاب گرفتن برق آساست، ترمز کردن و مسير ديگری پيش گرفتن نيز سهل است. سبک است ذهن. همه چيز روان است.
زمان که می گذرد، جرم می گيرد اين ذهن. چاق می شود. پر از آزموده و مطلب می شود. به فصلهای جلوتری می رسيم. سنگين و لخت می شود. اينجاست که ترمز می کنی، ولی او می رود! حرکت می کنی، ولی او تکان نمی خورد. جرم ذهن، اينرسی سنگينی ايجاد می کند. تازه اگر به جان ذهن بيفتيم و شخمش بزنيم و سبکش کنيم و پيروزمستانه گمان کنيم که ايستاد يا حرکت کرد، با اندک تکانی در می يابيم که جرم سنگين و اينرسی بالا کماکان هست، چرا که تنها در ذهن نبوده. در فضا و هاله ی اطرافمان هم تنيده. به ياد می آوريم که با همان انديشه ای که شخمش زديم، خانه مان را چيديم. دوستانمان را برگزيديم و شغلمان را. جايی که ايستاده ايم ديگر جای سنگينی ست. جرم دارد و در مقابل هر تغييری مقاومت می کند. کنار راه رفته ايستادن هميشه سنگينی همه ی راه را با خود دارد. اينجا ديگر شخم نمی طلبد. پوست انداختن می خواهد و به بيابان يا دريا زدن. مرد بيابانی می خواهد يا دريايی.

حال اين جرم و سبقه ی ذهنی را کمی تعميم دهيم. ملتی بی تاريخ و فرهنگ مثل آن جوان است و ملتی با تاريخ ديرين مثل آن چاق گيسو سپيد. اين سنگينی گاهی جرنگ جرنگ زنجير می شود بر پا. هرچه ترمز کنی، می رود و هرچه فشار دهی، تکان نمی خورد

بازگشت به آرشيو يادداشتها

شعر - دشنه ای ورز می دهيم

2006-12-02T18:47:00.000+03:30

دشنه تورم زبان است

که ورز می داديم در پستوهامان
بر زبان می کشيديم
بر گونه می آزموديم
و بسان يگانه همدم شبهامان به آغوش می کشيديم

و رويارويی واپسين،
رويايی، پشت دری که هيچگاه گشوده نشد
با دندانهای کرم خورده مان از تکرر واژه ی چکاچک
و گيسوهای سپيدِ زمانِ ريخته بر چشمهامان
هنوز
دشنه ای ورز می دهيم برای هرگز

آذر 85

م.6.ب

بازگشت به آرشيو داستان و شعر

با کامپيوتر می نويسم الف

2006-11-30T01:47:00.001+03:30

با کامپيوتر می نويسم.

می نويسم الف. الف را پاک می کنم و باز می نويسم الف. پاک می کنم و باز می نويسم. کلافه فرياد می زنم: اين الفهای بی نسب همه مثل همند لامذهب. شخصيت ندارند هيچ کدام. انگار هيچ فرقی ندارد چند لحظه قبلش بر گور پدرت گريسته باشی يا در ختنه سوران برادر زاده ات دست افشانی کرده باشی. الف همان الف است. مو نمی زند با آن ديگری. حس و حال ندارد. چه فرقی ست بين آن الف که اول نوشتم و پاک کردم، با اينکه الان نوشتم و روی صفحه است؟

می گويد: سخت نگيريم حالا. هيچ دو الفی يکی نيستند. آن يکی که پاک کردی متعلق به زمان ديگری بود. زاده شد و مرد. اين الف که الان نوشتی موجود ديگری ست. هر دو شان هستند. زمانشان فرق دارد.

می گويم: هستند؟ چی هستند؟ حتا چس مثقال جوهر روی يک برگ کاغذ نيستند اين الفها. چه بودنی؟ موهومند اينها.

می گويد: نه. دست کم ذره ای نور رنگی اند روی صفحه. آنجايی که اين الف هست با آنجايی که نيست توفير دارد. پس چيزی هست.

می گويم: اگر من اين صفحه ی کشکی صاحب مرده را ببندم چه؟ آن الف که من نوشتم چه می شود؟ نورش کجا می رود؟ بودنش چه می شود؟

می گويد: اين هست، بواسطه ی "من" معنا پيدا می کند. نه ماده است و نه انرژی. اطلاعات است

می گويم: خدا پدرت را بيامرزاد! پس آن الف که پاک کردم با اين الف که نوشتم هيچ توفير ندارد

می گويد: م م م. چرا. آن الف متعلق به زمان ديگری بود.

می گويم: اطلاعات که الان و فردا ندارد بی پدر! الف، الف است ديگر.

می گويد: ولی تو آن الف اول را با عشق نوشتی.

می گويم: به درک اسفل السافلين! اين الف که اينجا می نويسم، ممکن است ده بار نوشته باشم و پاک کرده باشم.

با کامپيوتر نمی نويسم.

و آينه را روی ميز می خوابانم..

بازگشت به آرشيو يادداشتها

از ديوارنويسيهای يک ديوانه- من اون بستنی رو می خواستم

2006-11-29T13:53:00.000+03:30

بچگی، يه روز در مغازه ای يه بستنی خواستم. برام نگرفتن. هر کاری کردم برام نگرفتن. الان هر قدر بخوام از اون بستنی می تونم بگيرم. ولی حتا اگه يه مغازه ی بستنی فروشی هم بگيرم، فايده نداره. چون من اون بستنی رو می خواستم. همونی که برام نخريدن.

بازگشت به آرشيو ديوارنويسيهای يک ديوانه

از ديوارنويسيهای يک ديوانه- کجا دانند حال ما، سبکباران ساحلها

2006-11-29T00:23:00.000+03:30

شب تاريک و بيم موج و گردابی چنين هايل

کجا دانند حال ما سبکباران ساحلها

بازگشت به آرشيو ديوارنويسيهای يک ديوانه

از ديوارنويسيهای يک ديوانه- ای ذهن، ای زخم منتشر

2006-11-27T11:51:00.000+03:30

ای ذهن، ای زخم منتشر...

جمله ای که سوترا گونه است. سوترای کوتاه و بيان تمامت. جمله از يک شعر يدالله رويايی برداشت شده.

بازگشت به آرشيو ديوارنويسيهای يک ديوانه

گوسفند چرانی در سه پرده

2006-11-25T11:58:00.000+03:30

پرده ی يکم - ميدان ده

پرده دويم - ته دره

اينم چوپونی گفت که تو دره گوسفنداشو می چروند.

...................

بازگشت به آرشيو يادداشتها

کباده کشی با واژگان - به بهانه ی نقد يک دوست بر سولاخی

2006-11-22T18:12:00.000+03:30

دوستی بر من منت نهاد و شازده وار نقدی آبدار تقرير کرد بر سولاخی. مکتوب ايشان بر سولاخی، پيش از آنکه جوابيه بطلبد،مقدم بر هر چيز امتنان می طلبد از آن روی که سولاخی تا آن مرتبه جدی انگاشته شده و رنج خواندن و موی برکشيدن و شخودن گونه با ناخن خويش بر دوست نازنينم هموار کرده. و لاجرم از آنجا که دور از ادب است که مکتوب با ارزش اين دوست را با سکوت يا گفتگوی پامنقلی جواب گويم، رنج نوشتن مطلبی نه در دفاع از سولاخی بلکه در راستای ارج نهادن بر رنج ايشان بر خود هموار می سازم.
مطلب نخست اينکه آنچنان که زير پا نهادن و دهن کجی به ميراث گرانبها و کهن زبان و ادبيات ما جايز نيست و صد البته گونه شخودن می طلبد، روی برتافتن از زبان و ادبيات غنی مردم کوچه و بازار صرفا با اين دستاويز که نمی دانند و خطا می روند روا نيست. زبان کارگاهی بزرگ است که نويسندگان در مقام تاثير گذاردن بر آن نشسته اند نه سازندگان آن. آتش گدازنده ی اين کارگاه نه در پستوی شاعران، بلکه در همان خيابان و بازار و تاکسی افروخته است. چه ما برتابيم و چه بر نتابيم. ساختهای ادبی نابی در همين حوزه ی ممنوع و غير فاخر اتفاق می افتد که در مخيله ی فاخر هيچ شازده ای راه می نتواند يافت. اين ساختها که ذکرش رفت، گاه هم زبان را در می نوردد و هم انديشه را و نتايجی بسيار نغز ارائه می دهد. پس در اين وادی ميانداری بايد. وجود خواص و عوام در فرهنگ ما چيزی به قدمت تاريخ است. انديشه ای که در گذشته ی دور نجبا و موبدان و رزم آوران را از برزگران و دهقانان جدا می کرد و امروز شازدگان و ثروتمندان و دولتمردان را از مردم کوچه و بازار جدا می کند. بدا که شبحی از اين انديشه روشنفکر را از عامه ی مردم جدا کرده. چنين انديشه ای را بايد شست. زبان در ميان مردمان پيش می رود و ديگر می شود، بی آنکه وقعی به خاموشباشهای پر غريو شازدگان گزارد. کوره ی کارگاه زبان، همانا در کوچه و برزن ها افروخته می شود نه در پستوها. آنچه در اين کوره ی گدازنده خلق می شود بازتاب دهنده ی روح جمعی ست. روح جمعی همانند روح يک فرد می تواند شاداب باشد يا غمين. می تواند خردمند باشد يا مجنون. و می تواند صد البته مريض باشد. و اين بيماری چنانکه رخ دهد به پستوهای يکايک ما سر می زند. می توان آنرا ناديده انگاشت، و خود را مبرا دانست، ولی اين تبرا به نظر نگارنده ی اين سطور پاک نمودن صورت مسئله است، چون رهايی از آن فارغ از رهايی روح جمعی متصور نيست.
مطلب دوم اينکه آسيب شناسی جامعه ی امروزين ما و هدف قرار دادن عرفان زدگی قرن 9 و قرون موخره و فراخوان به خردگرايی قرون 4 و5 موضوعی آشنا و صد در صد درخور توجه است. ولی نبايد فراموش کنيم که ميهن ما سرزمين شاعران بزرگ است. ديوان حافظ قرنها کنار کتاب قران بر سر تاقچه ها گذارده شده. اين جايگاه، صرفا يک جايگاه نمادين نيست بلکه آثارش در زندگانی روح جمعی جاری ست. حتا در کوچه و خيابان می توان اثرش را ديد اگر نيک بنگری. آنچه از اين فرهنگ در کوچه و بازار جاری شده، رندی ست. ما آموخته ايم رندی پيشه کنيم در مقابل گزمه گان و داروغه ها. اين رندی همچون سپر بلايی جاری می شود، هرگاه در تاريخمان گزمه گان و داروغه ها تعزير می کنند. اين روشی ست که روح جمعی در پيش می گيرد، و يک روش تدافعی ست. در چنين شرايطی تنها بر کوس خردگرايی کوبيدن چون زمزمه ای ست در چارراهی شلوغ.

مطلب آخر اينکه سولاخی آنچنانکه از هيئتش پيداست، يک روزنه ی حقير و بی داعيه بوده ست در تقرير گوشه ها. نه داعيه ی زبان داشته و نه داعيه ی ادبيات. گوشه هايی آورده در خاطرات و انديشه ها و ديده ها با زبانی ساده و فضايی شخصی و خودمانی، آنچنان که طبيعت چنين رسانه ای ايجاب می کند و آنچنان که طرز مواجهه ی نگارنده با اين رسانه ايجاب می کند. چنين روزنه ای درخور چنان کباده کشی با واژگان نيست. چنان کباده کشی و عمليات پهلوانی که با متون نبش قبر شده و فاخر در مذمت اين روزنه صورت گرفته به هياهويی برای هيچ بيشتر ماند. جای کتمان ندارد و مطلب غامضی نيست که نوچه پروراندن و دلبران تاق و جفت دست و پا کردن و صفر مختصات زمينيان شدن بر فاخرانی که اهن و تولوپی دارند برازنده تر می نمايد تا فروتنان و روزنه بانان. پس به جای شخودن گونه ی خويش و خويشان آنچنانکه ديری ست سيره ی بيمار جامعه ی اهن و تولوپيان شده، بياييم آن کنيم که به کار آيد. آن کار شايستنی لاجرم کباده کشی نيست، از آن دست که در زير سنگينی اش استخوانهای نحيفمان ترک بردارد. هدفگيری ميل پرچم خرد دوستان با توپ 180 هم نيست! گوشه ای گرفتن است از ديد نگارنده ی اين سطور. و ما گوشه ای گرفتيم و سوزنبان قطار خويش شديم..

در پايان باز جای امتنان دارد از دوست عزيزی که برای خواندن تکه پاره های سولاخی وقت گذاشته و البته گوشه هايی از انتقادهايش را به کار بستم.

الاحقر! - سولاخبان

بازگشت به آرشيو يادداشتها

هزالی و جلافت و غوغای هست و نيست - نقد يک دوست بر سولاخی

2006-11-21T19:35:00.000+03:30

دوست عزيزی بر من منت گذاشته و مطلبی برايم فرستاده در نقد سولاخی. چون در مکتوب ايشان ذکر شده بود که مطلب خصوصی نيست، نوشته ی آن دوست را عينا با وفاداری به عنوان و امضاء در ذيل می آورم. فقط به شکل ظاهری متن، اينجا متاسفانه نمی شود وفادار ماند که در همين جا از آن دوست پوزش می خواهم. ضمن اينکه نقد ايشان از نظر حجم به تنهايی با کل مطالب هفتگی سولاخی برابری می کرد که اين نيز مايه ی شرمساری سولاخبان شد! و اين است واژگانی از يک دوست، ماحصل شخودن گونه اش به ناخن خويش..

سولاخبان

هزالی و جلافت و غوغای هست و نیست

سهو است جز به پاس ضرر نیست

نيما

از نیک و بد روزگار گفتن بدین شبان پریشان اندر که ماییم همه سودی نمی‌نماید که برکناریم و به تماشا در حیرت نامردمانی در میانه‌ی دست‌افشانی و پاکوبی و دیر نیست تا سرهامان بیاندازند. با این همه مجال سخن نباید از کف بداد که گفتن به وقت به از خاموشی تا در شبی بپیوندد که چون مِهر درخشنده پنهان داشته ناگزیر میدان بازیگری شب‌پرگان شود. شگفت‌تر اینکه در این شهر سرگردانی و دیار بی‌سامانی هرکس صنعت خویش به دست خود به زیرپای انداخته فرو می‌کوبد؛ دولتمردان‌مان سیاست را طعنه می‌زنند و گوهریان‌شان کسادی را دستمایه‌ی مال‌ورزی بداشته‌اند. دانشیان چشم به راه معجزه دوخته‌اند و اندیشمندان در حلقه‌ی رندان نشسته‌اند. پس کاتبانی چنان گردِ هزیمت ادب پارسی از راه رسیده‌ تیغ قلم آخته دارند به ناشیگری و در این پندار که قافله را حمله‌دارند و شتربار سخن نو در پیله دارند. تا لحن آلوده‌ به سرفه‌ی پیران بی‌هنر نگردد که در افسوس جبروتِ دوران کهن‌شان آب‌دهان می‌پراکنند اِبرامی دوچندان باید که میدان باز است و پذیرای همگنان تا گوی بربایند و خود بنمایانند. ولیک چنین تاختن زین‌وبرگی شاید و باره‌ای درخور و آن که لنگان خرک خویش خورجین بنهاده راه تنها به بازار بارفروشان خواهد برد. پس بگذریم که آمده "در تقویم و تذهیب چنان کسان سعی پیوستن همچون آن باشد که کس شمشیر بر سنگ آزماید و شکر در زیر آب پنهان کند" و روی سخن با کس بداریم که آزمودنی را از نو به بوته‌ی آزمون سپرده و باز بگوییم از چه می‌پنداریم که بر خطاست.
پیش از همه اینجا فریاد باید زد سهل است موی باید کند و گونه باید شخود که دوباره یکی از راه نرسیده با انگ دیوانگی خود برای دروبی‌در گفتن‌ها بهانه می‌تراشد و مانند دستفروشان راسته‌ی سیداسماعیل هرچه از راه آورده در سفره ریخته به ترفند "ارزان است، ببرید ضرر نمی‌کنید" خریدار دست‌وپا می‌کند. کیست که نداند بدین بازارمان این قماش دیوانگی بر پیشخان هر دکانی به حراج گذاشته شده. معرکه‌مان از این بهلول‌بازی‌های من‌درآوردی هیچ کم‌وکسر ندارد. تا بخواهید همه شیفته‌اند و متصل و روشن. برخی البته سوسو می‌زنند. بعضی‌ها هم سوخته‌اند و دیگر فقط دود می‌کنند. کس نیست که چراغ از کف شیخ بگیرد و دلتنگ شعله‌ی خرد باشد. در این غوغای بی‌مرز جنون به جای آن که در شیپور خرد دمیم بر طبل دیوانگی می‌کوبیم. بر سر شاخ نشسته بن می‌بریم و از فردای آن بی‌خبریم؛ فردای دیوانگی جز تباهی نیست و بیهودگی و زمین کِشته که به دست خویش خیش می‌کشیم بایر خواهد ماند، خرمن اندیشه اگر به آتش بکشیم تنگنای زمستان ماندگار خواهد شد. فکر کردن و به سرانگشت عقل گره از مشکلات باز کردن بیاموزیم و یاد دهیم گرچه آن هیجان در بر ندارد که «رقصی چنین میانه‌ی میدان» و دیوار را پاکیزه نگاه داریم و به قاعده بپوشانیم به طرح و نقش و رنگ هنر و هنرمندانه قلم زنیم و حرمت آن پاس داریم و آن پارسی که شکر است و ظرافتی اگر بایدمان در کار آوردن قلم نیک‌تر بتراشیم و جوهرافشانی پسندیده‌تر کنیم نه از آن دست که مردمان کوچه و بازار با زبان کنند و همه‌گاه بر مدار خرد باشیم و از جایگاه فردوسی طوسی جهان را بنگریم و روایت کنیم و نه از کرسی عبید زاکانی. نیز نعل وارونه نزنیم که بوعلی آن زمان پند سگِ آسیابان به جان خرید که شیخ الرئیس فخر حجت‌الحقی به فلک بفروخته بود و دم از آن می‌زد که "از اوج حضیض تا قعر زحل/کردم همه مشکلات عالم را حل" پس ما را دانش به گمانم هنوز بدان پایه نرسیده است تا حال نیازمان افتاده باشد برخواندن «اغراض مابعدالطبیعه» را.
دو دیگر آنکه چون بوعلی فروگذاشتیم و به جالینوس پرداختیم، یعنی چون سر نو شدن داشتیم رخت کهنه‌ی حکایات و متل‌ها بدر کردیم و زبان را و اندیشه را جلایی تازه دادیم دیدیم که ادب پارسی باز درخشیدن گرفت در قواره‌ی داستان‌های کوتاه و بلند سده‌ی گذشته. پیشگامان اما ارزش آن فرهنگ عامه که سینه به سینه نقل می‌شد دانستند و از آن است که امروز «امثال‌وحکم» یا «نیرنگستان» به دست‌مان رسیده است و نه از آن روی که چنین پندفروشی‌های منسوخ و طنازی‌های نیمدار را بتوان در زندگانی به کار بست که چه بسا مثال بارز نقض غرض‌اند و چه بسیار می‌توان ضدونقیض‌گویی میان‌شان یافت. نیز آنان که دستی بر آتش، یا همان پاره‌اخگرهای بازمانده از داستان‌نویسی نوی‌مان دارند نیک می‌دانند چه تفاوت است بین نویسنده و راوی؛ آن یک چه‌سان باید پوشیده بماند تا این یک بار روایت وی به دوش بکشد. و اما اگر کسی این شیوه خوش نداشت و در بوق خویش دمید و عکسی هم الصاق کرد تا در هویت متهم این نوشتار شکی نماند جرمی مرتکب نشده هیچ شاید آبی هم گرم شود و چه باک اگر خواننده در شگفت می‌ماند که این «من» کیست و آن «مست می عشق» کدام است و مگر نه چنین بداهه‌ای از صاحب آن قلم که می‌شناسیم مزه‌پرانی بی‌نمکی است چاشنی همان خوراک که باید به نیش کشید و منت قصاب محل نکشید. یا شاید هم که نمی‌دانسته‌ایم و تازگی عرق دوآتشه‌ی ساقی ارمنی با مارک «عشق» تحویل می‌گردد!
سرآخر اینکه بسیار از این گپ‌های خودمانی در نشست دوستان جانی با لبی تر و در میان خنده‌ها و گفته‌ها که به میان می‌آید بی هیچ غرض مگر خستگی بدر کردن از تن‌مان پس روزمرگی جای خود دارد و گاه یکی دو خاطره هم به شنیدن‌اش می‌ارزد و می‌شنویم و مشکل اینجا نیست. خطا آنجاست که کشکول تجربیات به دوش کشیم تا اعتبار درویشی از آن خود کنیم و گوشه‌چشمی به دلبران تاق‌وجفت داشته باشیم که از این شلتاق‌ها به هیجان آیند و نوچه‌گانی که هو بکشند و قطب که ماییم مغناطیس زمینیان گردیم. یا شاید ساده‌تر از اینها تنها می‌خواهیم حرفی زده باشیم مگر دیوار تنهایی‌مان ترکی بردارد که آدم‌ها نیاز دارند این پوست ترکاندن‌ها را. راه‌اش اما این نیست که قلم زدن استخوان سبک کردنی می‌طلبد و شایسته‌ی ما نیست آن «هزالی و جلافت و غوغای هست و نیست» که نیما می‌گفت و چهره‌اش سخت گرفته می‌نمود.

تحریر شد جهت مهران شش‌برادران

سی‌ام آبان‌ماه یکهزاروسیصدوهشتادوپنج خورشیدی،
شازده.

بازگشت به آرشيو يادداشتها

طنز- خاطرات قديمی و نيروی انتظامی

2006-11-20T19:09:00.000+03:30

سالهای پيش از خاتمی ، سالهای جنگ و سالهای اوليه ی بعد از جنگ برای بيشتر ما يادآور خاطرات گوناگون و عجيب است. از روزشمار وقايع و روند حوادث کلان که در کتابها می توان ديد و خواند که بگذريم، زندگی شخصی و اجتماعی ما در آن سالها دايره المعارفی مالامال از وضعيتها و وقايعی ست که اکنون کمتر ملموس به نظر می رسد و شايد زمانی در آينده بصورت داستانهايی تخيلی به نظر برسد.
از اين مقدمه که بگذريم، چند خاطره که به نظرم کمی بانمک می آمد ذکر می کنم:

يک - پيرمردی از آشنايان تعريف می کرد: سالهای دهه 60 بود که تازه از فرنگ برگشته بودم، يک روز تو جاده ی چالوس گير يک ايست بازرسی افتادم. سرباز نيروی انتظامی گفت که صندوق عقبو باز کنم. کمی گشت و يک شيشه در آورد و گفت: اين چيه؟
منم گفتم : اين کنياکه! گفت: آهان! ببخشيد مزاحم شديم! آخه اين جوونا عرق می برن، می خورن! اينه که ما دستور داريم عرق بگيريم! شما بفرمايين!
و پيرمرد خوشحال از اينکه کنياک در کشور آزاد شده راهی شمال شد!

دو -اوايل دهه 70 روزی بعنوان هديه تولد يک بطری شراب ده ساله به يکی از دوستان داديم. او هم بطری را در ساکش گذاشت. چند ساعت بعد نيروی انتظامی آن دوست را در خيابان به جرم همراه بودن با يک دختر (که دوست دخترش بود) دستگير کرد و به کميته ی معروف وزرا برد! آن دوست تعريف می کرد:
وقتی رسيديم وزرا، ما رو با يه عده ديگه بردن پيش افسر بازپرس. از جمله دستگير شده ها يه مادر و پسر بودن که با هم گرفته بودنشون ، چون به رابطه ی اونا هم شک کرده بودن! مادره داد و بيداد می کرد و فحش می داد. منم از شلوغی استفاده کردم و ساک و بطری رو با پا هل دادم زير ميز افسر بازپرس!! چند ساعتی اونجا معطل بوديم تا يه تعهد از ما گرفتن و ولمون کردن و تمام اين مدت، افسره متوجه ساک نشد!
بسيار علاقمند بوديم بدانيم سر آن بطری چه بلايی آمد، ولی يکی از امکانها اين بود که افسر آنقدر جا می خورد که از ترس تا آخر بطری را سر می کشيد که برايش پاپوش نشود! بعيد نبود آن شب کسانی در خيابان وزرا يک افسر را ديده باشند که تلو تلو خوران به سمت خانه می رود!

سه - اواسط دهه 70 و در سفری به شمال، يک صبح تابستانی که بيدار شديم متوجه شديم دزد صندوق عقب ماشين را خالی کرده. احتمالا برای کمی تسلای خاطر، تصميم گرفتم سرقت را گزارش کنم و اين شد که يکراست رفتم نيروی انتظامی چالوس. افسر نگهبان مشغول مطالعه پرونده ای بود و دو دختر که بخاطر آرايش غليظ و پوشيدن شلوار جين بازداشت شده بودند روی صندلی نشسته بودند. افسر نگهبان سرش را بلند کرد و سر اندر پای مرا ورانداز کرد و با لهجه ی شمالی و لحنی تندی گفت: تو رو کی آوردن؟!

گفتم: سرکار منو کسی نياورده! من خودم اومدم! امروز صبح...

پريد تو حرفم و گفت: اا! خودت اومدی؟ خوش اومدی! الان پذيرايی می کنيم!

من که رنگ از رخساره ام پريده بود گفتم: سرکار به خدا من خودم اومدم. از اين سرباز دم در بپرس.

داد زد: صحبت کنی همين الان می گم ببرنت! کمی گذشت و از شانس ما سرباز نگهبان ورودی سر رسيد و من تبرئه شدم! افسر نگهبان اين بار با لحنی متفاوت ماوقع را پرسيد و يادداشت کرد و بعد شروع کرد به صحبت کردن در مورد جرايم مختلف تا نمی دونم چی شد که يکهو گفت: اينا رو می بينی؟ (اشاره به دخترا) روزی 10 تا از اينا رو می گيرم، ولی تا حالا کمربندم به حروم باز نشده!

فقط يادم مياد وقتی اومدم بيرون سرم گيج می رفت و تنها چيزی که يادم نبود دزدی صبح بود!

بازگشت به آرشيو مطالب طنز

يادداشتها

2006-11-18T12:59:00.008+03:30

آرشيو يادداشتها

موضوعات روز

2006-11-18T12:54:00.009+03:30

آرشيو موضوعات روز

از ديوارنويسيهای يک ديوانه

2006-11-18T12:44:00.004+03:30

آرشيو ديوارنويسيهای يک ديوانه

مطالب طنز و هزل

2006-11-18T11:58:00.000+03:30

آرشيو مطالب طنز و هزل

طنز- چند مطلب منباب فرزند

2006-11-18T00:53:00.000+03:30

فرزند اصولا برای ما ايرانيها جايگاه ويژه و پر رنگی داشته و تا حدود زيادی هنوز دارد. حالا با در نظر گرفتن اين فضا و هاله که حول موضوع فرزند در فرهنگ ما هست اين چند مطلب را بخوانيد:

يک - در يک محفل کارمندی، يک زن کارمند داشت با حرارت در مورد موضوع تغيير ساعت کاری صحبت می کرد. در بين صحبتها گفت: آخه من اون ساعت تعطيل بشم، وسايلمو بگيرم يه دست، اين بچه هم که مثل دست شکسته به گردنم آويزونه(!)، برم تو سرما وايسم تو صف اتوبوس...

دو - در يک محفل خصوصی پسری در حاليکه ليوان مشروب دستش بود، يک سيگار روشن کرد. پدرش سری تکان داد و با اشاره به پسرش، رو به ما گفت:نگاه کن تورو خدا! شتر بزرگ کرده بودم، الان کلی قيمتش بود! کيلويی خدا تومن می خريدن..

سه - يک باغبان که به سختی روزگار می گذراند و به تازگی پسرش زن طلاق داده بود و بيکار برگشته بود خانه ی پدرش به ما می گفت: ای خاک بر سر من. چنار کاشته بودم بهتر از اين بی پدر بود!

بازگشت به آرشيو مطالب طنز

از ديوارنويسيهای يک ديوانه- مشکلو با خودت حمل نکن

2006-11-18T00:38:00.000+03:30

اگه از دست يک مشکل کوله بار بستی و داری در می ری، قبل از حرکت جيبها و کوله بارتو خوب بگرد. شايد داری مشکلو با خودت می بری

شايد مشکل با خودته. بی خود کوله بار نبند

بازگشت به آرشيو ديوارنويسيهای يک ديوانه

طنز- يک تانکر عجيب

2006-11-17T16:14:00.000+03:30

همگی ما حداقل يکبار در زندگی تانکر ديديم. تانکرهايی که يک مخزن بزرگ برای حمل مايعات دارند و يک ورودی بزرگ بالای مخزن دارند و يک شلنگ خروجی. در يک تانکر چه چيزهايی می شود حمل کرد؟! آب، بنزين، روغن؟ اين جوابها همه از ذهن منطقی و واقعيتگرا بر می آيد. وقتی در ايران زندگی می کنيد بايد با سورئاليسم ميانه ی بهتری داشته باشيد!

موضوع از اين قرارست که دوستی از خاطرات زمان خدمت مقدس تعريف می کرد که در پادگان مربوطه، دوستی داشتند که راننده تانکر آب بوده. در پرانتز يادآوری شود که ايست بازرسی و قوانين امنيتی پادگانها شوخی بردار نيست! بعنوان مثال، سيگار در پادگان يک جنس قاچاق و غير مجاز محسوب می شود و داشتن آن جرم محسوب می شود. يک نخ سيگار در پادگان گاهی به قيمت چند پاکت سيگار معامله می شود.

راننده های پادگان اگر خيلی خوش مرام باشند برای رفقای سيگاری، يواشکی سيگار رد می کنند! اين راننده ی خوش ذوق يا مجنون (قضاوت به عهده ی خواننده) يک شب مرام سنگين به خرج داده و يک زن بدکاره در مخزن تانکر جاسازی کرده بود و برای رفقا برده بود داخل پادگان!

مراسم مربوطه هم در گوشه ی دنجی از پادگان و پشت تانکر انجام شده بود! نشستن در مخزن تانکر بايد تجربه ی غريبی باشد!

از آن عجيبتر کارکردهای مخيله ی آدميزاد است

از اين پس اگر سر چهار راهی يک تانکر ديديد، مخزنش را دقيقتر نگاه کنيد

بازگشت به آرشيو مطالب طنز

از ديوارنويسيهای يک ديوانه- شايد کتابو وارونه گرفتی

2006-11-17T06:19:00.000+03:30

اگه کتابی رو باز کردی و ديدی چيزی ازش نمی فهمی، فوری پرتش نکن. شايد کتابو وارونه گرفتی

اين وارونه گرفتن کتاب بعضی وقتا سر و ته کردن ماجرا هم هست. يعنی ممکنه فکر کنيم داريم از اول به آخر می خونيم، ولی در واقع داريم از آخر به اول می خونيم!

بازگشت به آرشيو ديوارنويسيهای يک ديوانه

گازلند

2006-11-16T18:23:00.000+03:30

اين واژه عجيب و بد ساخت چند سال پيش ناخودآگاه بر زبانم آمد. وقتی برای نخستين بار، زمينی از مرز ايران خارج شدم.
با هواپيما که می روی، درآسمانی. آسمان هم که مرز ندارد! سيم خاردار و گزمه ی کلاشينکف به دست ندارد. می رود و می روی! موقع عبور از مرز اگر عطسه کنی، نيم عطسه ات در ايران بوده و نيم باقی جايی ديگر. ولی روی زمين حديث ديگری ست. پرنده ای که روی سيم خاردار نشسته، دمش در ايران است و سرش جای ديگر. وضعيت عجيبی ست. مثلا نصف کوه ايران است و نصف ديگر نيست
روی رودخانه پلی ست که با ماشين از آن می گذری. اينسو ايران است و آنسو نيست. دو سوی پل زبان و واحد پول و لباس و در يک کلام زندگی و مسائل زندگی انسانها فرق می کند. وسط پل جای غريبی ست. هم ايران است و هم ايران نيست. نه ايران است و نه ايران نيست!

پس از تشريفات مرزی از سيم خاردارها و گزمه های آنسو که لباسها و قيافه های متفاوتی هم دارند، می گذرم. می شود پشت سر را نگاه کرد. آن کوه که می بينم، سرزمين من است. بی اختيار به ياد دراکولا می افتم. آن کوه در سرزمينی ست که همه يکديگر را گاز می گرفتيم! سرزمينی که حتا وقتی می خواهی وارد شوی، گازت می گيرند! دندانها همه آخته شده و زهرها همه پشت دندانها جمع شده.

کامها همه زهر آلود است. زهر زمان جمع شده و آماسيده. زهر تاريخ. کامها تلخ و گس است. دست و پاها همه زخم گاز است. همه جای دندان است. و هر کسی برای التيام موقت خويش، در انتظار طعمه ای ست تا گازی شايسته و درخور از آن بگيرد.

نگاه می کنی و آرام آرام از سرزمينت دور می شوی.

از گازلند

بازگشت به آرشيو يادداشتها

از ميان خبرها- چاوز و شکيرا

2006-11-14T13:22:00.000+03:30

درميان اخبار ريز و درشت، امروز خبری داشتيم که کمی ذائقه را قلقلک می کرد! هوگو چاوز رئيس جمهور چپگرا و خوش سليقه ی ونزوئلا تصميم گرفت پايگاه هوايی لاکارلوتا در کاراکاس را برای برگزاری کنسرت شکيرا در اختيار او قرار دهد. اين پايگاه مرکز کودتای نافرجام سال 2002 عليه چاوز بود! چاوز که در يک گفتگوی تلويزيونی اين مطلب را اعلام کرد، همچنين به شوخی گفت:

شايد کار و زندگی ام را رها کنم و بروم شکيرا را ببينم!

کنسرت بسيار جذابی خواهد شد و احسنت به شوخ طبعی جناب چاوز! اميدوارم برای رفقای خاور ميانه ای هم کارت دعوت بفرستند!

بازگشت به آرشيو موضوعات روز